Skivakantie Alpbachtal 2004

Zaterdag 1 januari

Even voor acht uur zetten Valerie en opa ons af aan de parking in Rumst. De avond tevoren hebben Valerie, de meisjes en ik uitbundig nieuwjaar gevierd.

Daar worden we opgepikt door de bus van Vos travel. We hebben een gratis upgrade gekregen naar een slaapbus, dat belooft. Als we vertrekken staat er een fikse wind en dat voelen we onderweg. In de bus wordt de film Taxi 3 opgezet. Not my cup of tea maar een goed boek helpt. Om 32 u wordt de bus omgevormd naar een slaapbus. De stoelen worden omgebouwd tot ligbanken op 2 niveau's. Zo krijg je een echt bedje al is dat dan met weinig hoofdruimte. Eens we vertrekken blijkt dat ook erg warm te zijn. Maar je ligt plat en al heb je niet veel plaats is het toch beter dan om de hele nacht recht te moeten zitten.

Zondag 2 januari

Zo soezen we door de nacht naar Oostenrijk. Als het licht wordt zijn we al bijna ter bestemming en om 7u30 komen we redelijk fris in Gasthof Alpenblick te Radfeld aan. Daar wacht ons het ontbijt en na het ontbijt kunnen we naar de kamer om ons om te kleden in onze ski outfit.

Daarna rijden we naar Alpbach waar we ski's, skischoenen en stokken aangemeten krijgen. We krijgen (nu ja) onze skipassen en we mogen gelijk de berg op. Het weer is maar zozo: niet erg koud en overtrokken. Bovenop de berg begint het te sneeuwen. We worden gelijk in groepen ingedeeld en beginnen al onmiddellijk met de lessen. Ik mag in de hogere lesgroep, maar verkies om met mama een niveau lager te blijven. Een keuze die ik me niet zal beklagen. Bij de selectie had ik al gezien dat in de andere groep veel betere skiers zaten dan wat ik aankon. De groep van Peter is een beetje lager qua niveau maar da's geen probleem. Ik zal nog heel veel bijleren. Pauline zit bij de gevorderde kinderen. Na de middag wordt Margaux bij de beginners (kinderen en volwassenen door elkaar) ingedeeld waar ze als kurk komt bovendrijven.

Over de middag gaan we in het drukke restaurant eten (Gasthaus Hornboden). Na de middag is het terug les tot een uur of half vier. Daarna houden we het voor bekeken en gaan de berg af voor een drankje. Dat doen we voor een keer aan de apres skihut van oom Tom.

Om 16u45 vertrekt de bus naar Radfeld. Daar pakken we verder onze koffers uit en douchen we ons. 'S avonds worden ook de tafels herverdeeld zodat we met twee jonge aardige koppels aan de tafel komen zitten. Joos en Stephanie en Cynthia en Vincent uit Oost Vlaanderen komen ons vervoegen. Heel leuke tafelgenoten hoewel mijn vrouwen het soms moeilijk hebben om de taal te verstaan. Na het eten gaan we naar d ekamer waar we al snel onder zeil zijn.

Maandag 3 januari

Vandaag staat iedereen redelijk kwiek op. Slapen in een echt bed is toch wat anders dan in een slaapbus. Na een zeer volledig ontbijt halen we onze skilaarzen uit de kelder en plaatsen ze in de bus en stappen de bus op. We rijden door een lichte regen naar de skihellingen. Nadat we onze skis uit het depot gehaald hebben klimmen we in de lift de berg op waar de regen al snel in sneeuw, veel sneeuw verandert. Om die sneeuw goed te leggen waait er bovendien nog een fikse wind die het allemaal wel erg guur maakt. De groepen worden verder verfijnd. De kleinste 3 kinderen krijgen een eigen instructeur in de vorm van Bert, wij staan nog een iemand af aan een lagere groep. En weg zijn we voor drie uur skiles in de sneeuw. Met momenten zie je haast niks anders dan wit van de sneeuw, de wolken en de vlokken. Trop is ook hier wat veel. De les is leuk: een afwisseling van oefeningen en skien op de diverse hellingen van het skigebied. Het feit dat ik bovenaan het niveau van de groep zit geeft me de kans om op mijn gemak aan mijn techniek te schaven en te werken aan het sturen met het bekken. Voor we het weten is het middag en halen we de kinderen op voor de lunch. Margaux ziet er ongelukkig uit en is niet opgezet met de vele sneeuw. Ze hoest en is moe. Na het warme eten is er terug genoeg leven om haar aan Bert toe te vertrouwen. Mama en ik gaan nog een uurtje skien en oefenen wat op blauwe pistes. Als we om 14u30 de kinderen gaan halen is Pauline in supervorm en vreselijk gemotiveerd om nog te gaan skiën en heeft Margaux maar een idee en dat is naar beneden. Granny blijft met Pauline en ik ga met mijn jongste schat de berg af, erg de skis op en trek de stube in voor een warme choco voor haar en een halve liter bier voor mezelf. Daar treffen we Benno en Magda aan die samen met ons les volgen. Ook zij zijn de sneeuw en de koude ontvlucht en zo heb ik een gezellige babbel tot Pauline en mama terug zijn. Margaux moet veel hoesten en moet op een zeker ogenblik zo hard hoesten dat ze overgeeft. Aiai. Terug naar het hotel waar het Vincent en Cynthia ook opvalt dat er erg weinig leven in patatje zit. We stoppen haar met wat hoestsiroop in bed en hopen er het beste van. Ik ga nog naar een skishow in Alpbach kijken met een stuk of 30 mensen van het hotel. Daar krijgen we een demo van hoe het wel moet, dat wedelen en zo. De hele nacht moet Margaux echter hoesten en zij en ik krijgen niet veel slaap. Ook Granny heeft last van keelpijn maar doorzwemt de nacht hoorbaar beter dan Margaux.

Dinsdag 4 januari

De dag begint stralend. Het belooft een prachtdag te worden. Kraakverse sneeuw en een kraakblauwe hemel.

Zoals deze foto genomen van uit het hotel laat zien kan deze dag niet mee rkapot. Maar Margaux kan absoluut de helling niet op. Dit is nog slechts de schaduw van mijn kleine schat. In plaats van te skieen gaan we dan maar naar de dokter in Rattenberg met haar.

Daar moet ik nog even de weg vragen in een apotheek wat me een diplomatieke flater oplevert: “waar vind ik een dokter in het dorp?” “Dit is een kleine stad meneer!” Alras zit ik in de wachtkamer van dokter Gerhard. Ook een manier om in contact te komen met de lokale bevolking. Na even wachten worden we bij de dokter geroepen. Deze houdt raadpleging in een kaninet dat volhangt met kindertekeningen van zijn patienten en allerlei diploma's die de man bedanken voor bewezen kinderdiensten. Wat het bezoek ook leuk maakt voor papa is de zeer mooie zeer jonge en zeer blonde stagiair die al de bewegingen van de dokter op de voet volgt. Misschien had ik ook eens moeten hoesten. Het blijkt een zware verkoudheid te zijn die normaal met thuisrust wordt opgelost, een weekje of zo maar omdat we met vakantie zijn op de berg schrijft hij een batterij medicamenten voor. Als blijkt dat ik geen E111 bij heb, is dat geen probleem en belooft hij de rekening op te sturen zodat ik eea met de ziekenkas kan regelen.

Daarna gaan we terug naar de apotheek voor een kleine medicijnkast en even later kopen we onze lunch in een konditorei. Daarna trekken we te voet terug naar Radfeld. Dat is de gelegenheid om wat foto's te nemen.

De rest van de dag kunnen we het mooie weer enkel van achter het raam bewonderen. Ik ben wat blij dat ik wat goeie lectuur (Staf Schoeters – De wandelgangen van de Macht) bij me had + mijnnieuwe MP3 speler mee heb genomen. Deze helpen me de dag door te komen. Margaux leest haar twee boekjes uit en kijkt voor het overige naar de tv. Aangezien ze het Duits niet verstaat is ze gelukkig om zonder klank naar een cartoon zender te kijken. Ik ook content. Op de middag eten we onze koeken op en daarna maak ik een wandeling van een uur in de zon. Mijn bedoeling is om tot Skydive Tirolte lopen waar in de zomer tandems en AFF gegeven wordt. Zover geraak ik niet. Ik moet terugkeren om Margaux niet te lang alleen te laten. Samen met haar breng ik de rest van de namiddag  lezend door. Eindelijk wordt het vijf uur en horen we de bus aankomen. Gelijk begint ook de muziek want vandaag is er ook ontvangst vand e gasten met warme wijn en warme choco buiten begeleid door de disco bar van Peter. Ik laat Margaux even alleen binnen en ga mee buiten een glaasje drinken en moet aanhoren he goed de sneeuw boven wel niet was en hoe mooi het weer.

Granny had last van keelpijn en koorts. Pauline was in Olympische vorm en is samen met Rosita en haar kinderen helemaal tot benden aan het dalstation geskied. Een tocht waar Granny wijselijk van af zag. Na twee dagen is het al moeilijk om de kleine meisjes te volgen.

Na het eten is er een kwis waaraan ik meedoe met onze tafelgenoten, maar mijn drie vrouwen trekken allemaal naar bed. De kwis is leuk en zonder enig nepotisme waren we zeker gewonnen. Nu strandden we op een tweede plaats met twee punten verschil. Dankzij de belangeloze inzet van Joos die als laatste deel van de kwis op 10 minuten 65 kledingstukken wist aan te trekken. Daarna was het licht ut.

Woensdag 5 januari

De medicijnen van Margaux zijn goed, maar niet goed genoeg om de hele nacht zonder hoesten door te komen. Granny geeft ook nog licht af s ochtends en na onderling overleg beslissen de twee om samen een dagje in het hotel te blijven. Ik trek met Pauline een zonnige berg op. Dat kan je aan haar outfit anders niet zien: weer of geen weer, Pauline doet haar bankovervallers outfit aan. Het is in alle geval zeer profijtig voor de zonnecreme

De sneeuw is schitterend, het weer zonnig met blauwe luchten ideaal om te skiën dus en we laten het niet aan ons hartje komen. Met een dergelijk weer moet je wel naar boven tot aan het Zillertal en intussen is onze techniek zo ver gevorderd dat we met de glimlach de berg afschuiven over de rode pistes.

OP een rode piste heb ik een van de leukste momenten van de reis als ik achter onze leraar in ruime bochten met hoge snelheid naar beneden schuif. Heel tof om te doen. Als we de les afronden is de groep van Pauline nog niet daar. Even later zien we die boven onze hoofden voorbijschuiven op de skilift. Het terras zit intussen bomvol en binnen is er voldoende plaats wat goed uitkomt want daar wil mijn blonde vedette ook gaan eten. Daar zitten we gezellig met ons tweetjes met een weids uitzicht op de bergen rondom ons.

Terwijl Pauline nog een uurtje begeleiding krijgt, gaan Benno, Rosita, David en ikzelf op skitocht over de ons bekende pistes. Na de begeleiding begint het skien pas echt als we proberen om Pauline, Laurien, Ann Celine, Eva en Marie bij te houden terwijl die gestaag maar snel naar beneden glijden.

De snelheid is een ding maar de paden die ze kiezen een heel andere. Al goed dat wij geen les volgen met Jan want dit houden wij niet vol: tussen de bomen over bulten en bobbels en door sleuven vinden zij met hun kleine en soepele lijfjes superfijn maar lijkt voor groten halsbrekend. We gaan een keer op en neer en eindigen met een afdaling tot in het dal: een rode piste met een paar zwarte stukken in. Vooral het laatste stuk is indrukwekkend als je over de rand net het einde ziet van het gebouw van de skilift en als je weet dat helling eindigt tegen de betonnen trap van de lift, dan begrijp je wat ik bedoel denk ik. Na deze afdaling hou ik het voor bekeken. Ann Celine en Pauline ook en met mijn twee jonge escortes trek ik weer naar de Achenwirt, ons vertrouwd apres ski adres. Daar installeer ik me weer bij een glas bier en de meisjes genieten van een warme choco en spelen met de bierkaarten.

Terug in het hotel tref ik een Margaux in goede vorm aan en een Granny die flink aan de beterhand is. Er is deze avond kinderanimatie en in alle rust kunnen Granny en ik onze douche nemen. Na het eten gaat bijna iedereen op tijd naar bed want morgenavond gaan we rodelen. Ik blijf nog wat napraten aan tafel.

Donderdag 6 januari

De dag begint betrokken, maar dat laten we niet aan ons hart komen. Na een gebruikelijk stevig ontbijt trekken we terug de berg op. Ann is er niet bij want die heeft de bacillen van Margaux overgenomen, net zoals Cynthia trouwens. Er wordt wel duidelijk meer gehoest nu op de bus. Margaux volgt zonder vele problemen Bert en we zijn terug gelanceerd. Het sneeuwt wel wat wat minder leuk is om t eskieen maar wel de verdienste heeft dat er verse sneeuw bijkomt. We skien tot in Inneralpbach en zakken onder de sneeuwgrens in de regengrens, maar de sneeuw is wel OK. We maken nog steeds vorderingen en gaan van gestuurde bochten stilaan naar het wedelen over. Dat komt gelijk van pas onderaan de piste waar een kant er strak bevroren bij ligt er maar een kant lekker mals bijligt. Korte bochten komen dan ook prima van pas. We komen zonder kleerscheuren beneden aan, maar David heeft het duidelijk te kwaad van de kou. Hij stopt er dan ook vroeger mee. Het is dan ook met enige angst dat ik het einde van de kinderlessen tegemoet zie. Mijn vrees is echter ongegrond. Margaux is in form en skiet gelukkig rond. We gaan samen ons lunchpakket opeten in restaurant Hornboden. Na de middag gaat het zonder morren naar de skibegeleiding en mama en ik sjeezen samen over rode en blauwe pistes het skigebied rond. Na de begeleiding skien we verder met de meisjes. Margaux is toch moe en ze stopt met Granny aan het Mittelstation. Daarnemen ze met twee de lift naar beneden. Ik ga met de andere meisjes via de piste helemaal naar beneden. Nu het warmer is is deze piste op sommige plaatsen bruin en op andere is ze glad geslepen. Al goed dat we deze afdaling nu voorgeschoteld kregen, want anders waren we te voet moeten gaan vrees ik.

Na deze afdaling komen Rosita, Ann Celine en Laurine met ons mee. Dat laat me toe om dit kiekje te maken met een paar van onze meisjes en nog twee hotelgenoten erbij. Hierna trekken we weer naar de vertrouwde Achenwirt voor bier en choco en een spelletje zwarte pieten dankzij Granny die speelkaarten bij heeft.

De foto heeft een sterk David Hamilton karakter, maar dat heeft alles te maken met de vochtigheidsgraad en het feit dat mijn toestel in mijn rugzak zat. In het hotel is er een filmvoorstelling voor de kinderen. DE bedoeling is om Ice Age te tonen maar dat zien de kinderen niet zitten. Die willen verder kijken naar defilm Fluke die in de bus is begonnen. En omdat Luc een zeer sympathieke chauffeur is mogen de kinderen in de bus komen kijken. En omdat sommigen nog naar de post moeten rijdt Luc met de kinderen op de bus en die mensen naar de Post wat voor een zeer unieke kijkbelevenis zorgt.

Na het eten is er rodelen. Om 20u30 vertrekken we met de bus en om 21u staan we aand e voet van een klim van 2km naar boven met een slee aand e hand. Die stapping van 30 min leg je in omgekeerde richting in krap 5 minuten af. Paulien gaat voorop, ik achterop, sturen doe je met de voeten en onder een continue spray van sneeuw vliegen we de berg af. Op de weg moet je continu uitwijken voor minder fortuinlijke voorgangers die met hun slee zijn omgekieperd. Als we beneden zijn vangen we de lange tocht nog een tweede keer aan voor nog een uitgelaten rit naar beneden. Hiehaa. Beneden aangekomen wacht ons een drankje en de fles schnaps en een prachtige sterrenhemel. Volgens Joos betekent dat de volgende dag mooi weer. Het is al bijna elf uur als we thuis komen.

Vrijdag 7 januari

We worden wakker met weer een prachtige dag voor de boeg. Na het ontbijt trekken we naar de bus en zo naar ons ski oord. Daar wacht ons goede sneeuw en een zonovergoten berg.

Dit is onze laatste dag les en met Peter gaan we tijdens deze laatste les alle 21 liften van het skigebied doen. Om een lang verhaal kort te maken, dat lukt ons op twee kleinere liften na. Het weer is prachtig, dfe sneeuw bijna overal goed. In Inneralbpach genieten we van de aanblik van een jeugdwedstrijd van Britse skiers. Boven met zicht op het Zillertal genieten we van het mooie uitzicht

Het is de laatste les van de week en zonder schroom dalen we zelfs verschillende zwarte pistes af. Skien is best fijn als je het wat begint te kunnen. De enige smet op dez prachtige dag is het feit dat Pauline moe is van het rodelen en de Margaux Bacillen zaten enkel daar op te wachten om hun aanval in te zetten. O jee. In de namiddag is er echter enkel de skiwedstrijd en dat zal misschien wel wat energie geven. Tijdens deze wedstrijd kan ons blondje zich nog recht houden maar daarna is het snel gedaan met de pret en verlaten we de berg.

In Achenwirt gaan we ons blondje wat opwarmen en daarna gaat het naar hotel Kern waar de diploma uitreiking plaatsvindt. Daar zijgt Pauline op de zetel ineen en valt in slaap. We praten er bij met Benno die ook de Margaux bacillen heeft opgelopen en in he thotel is gebleven. Ter herinnering: die vrijdag zijn er nog een vijftal mensen die ziek beneden bleven. En ook de eigenares van hotel Alpenblick leed onder de Margaux bacillen. Goed poeier. Na het eten zijn we dan ook maar tijdig onder de wol gegaan omdat slaap een goede ziekte bestrijder is...

Red sunshine at night, sailor's delight: t zal morgen wel goe worden zeker?

Zaterdag 8 januari

Vandaag de laatste dag en geen skiles. Weeral mooi weer met voorspellingen gaande tot 9 graden bovenop de berg. Omdat Pauline nog niet 100% is gaan we het rustig aan doen en na wat skieen, pauzeren we rond 11 uur op het terras van het restaurant in het zonnetje. Beter dan een hele beschrijving zullen de foto's de sfeer weergeven.

Daarna zijn we verder geskied om uiteindelijk bij het middenstation te gaan lunchen. In de namiddag zijn Rosita, een reisgenote, en ik samen met Ann Celine, Laurien (haar dochters) en Pauline naar de top van het gebied getrokken voor een skitocht door de zonnige kant van de berg. De meisjes draaien immer s de hand niet om voor een rode piste, zelfs voor zwarte stukken.

Daarna gaan we Granny terug vervoegen die op het terras van Hornboden is aanbeland. Samen glijden we naar het middenstation voor onze laatste afdaling van de berg. We leveren ons skimateriaal in en gaan goedgemutst omwille van een mooie vakantie een laatste glas drinken bij Achenwirt.

In het hotel douchen we ons, kleden ons om en pakken de laatste valies in vooraleer de kamer aan Rosita en haar dochters te geven om hetzelfde te doen. Daarna gaan we eten en om 20u vertrekken we terug naar Belgie. Dankzij de slaapbus zijn we eerder dan we denken al in Sterrebeek en even later in Rumst aangekomen waar opa en Valerie ons staan op te wachten om ons naar een Belgisch ontbijt in de Drubbelstraat te voeren.

---- EINDE ----

Reisverslag Kroatie 2004 - deel 5

Vrijdag 27 augustus
De dag van het afscheid is aangebroken. Om 7u staan we op, leggen de laatste hand aan de opruim en de inpak en laden de auto in. Na een snel ontbijt (cornflakes)zeggen we gedag tegen Sonja. Om 8u30 waren we al op weg. Er is weinig verkeer en we kunnen vlot doorrijden. Het is bovendien al een bekende weg en dus zijn we om 10u30, na een korte stop om tolars in te slaan, al in Postojna. Nu zal het er dan toch van komen: we gaan de grotten bezoeken. Het weer is intussen weer mooi geworden. Het is bijna niet te geloven dat het in de grot maar 8 graden zal zijn. Na een kaartje gekocht te hebben, schuiven we aan en op het hele uur worden we binnengelaten. In een tunnel staat een open treintje te wachten.

Wanneer dit gevuld is beginnen we te rijden. Al snel rijden we een eerste imposante grot in met prachtige pilaren en verlicht door lusters als was het een balzaal. Met een fikse snelheid jaagt de snelspoorlijn langs wanden en stalagmieten, door tunnels in de rots uitgehouwen. Tot we in een grote zaal komen en iedereen uitstapt. Hier verzamelen de mensen zich per taalgroep. We sluiten ons aan bij een groep franstaligen met een gemiddelde leeftijd van 65 jaar. Daar begint een wandeling van 1.5 km van de ene prachtige zaal naar een volgende ruimte met nog mooiere stalagmieten en stalactieten.

Postojna is de grootste Europese grot en ook een van de eerst ontdekte. Het is voorwaar uniek. Een van de franse dames zal er niet zo een goede herinnering aan overhouden want hoewel de wandeling echt niet zwaar is begint haar astma op te spelen en het is met grote moeite dat ze de rondleiding afmaakt. OP het einde zien we dan de Proteus, een prehistorische vis die overleeft in de grotten. Stekeblind, met longen en kieuwen kan dit dier 12 jaar overleven zonder te eten (hoe ze dit aan de weet zijn gekomen weet ik ook niet: als die vis blind is en in een grot woont kan die bezwaarlijk op een kalender kijken of de maandstanden aflezen lijkt me: hoe kan dat beest dan aan een interviewer vertellen dat het al 12 jaar vast?). Pauline is in ieder geval blij dat ze dit achtste wereldwonder heeft mogen aanschouwen.
Daarna stappen we terug in de trein en rijden naar de uitgang. Daar gaan we eerst eten vooraleer in de auto te stappen: op naar Treviso en Venetië! We rijden nu via Nova Gorica wat een veel betere weg is dan via Triëste. In plaats van via achterafstraatjes vliegen we Italië in via een comfortabele snelweg waar weinig andere gebruikers op rijden. Enkel voor een stuk van de weg moeten we aan een slakkegang over een gewone weg rijden, maar op de heuvelflanken boven ons wordt er gewerkt aan de vervollediging van de snelweg. Zeer goed. In Italië gaat het verkeer heel vlot en we vinden Treviso. Op zoek naar de luchthaven zien we meer van Treviso dan ons lief is. Na de weg te vragen vinden we dan eindelijk de luchthaven. Op de luchthaven is er nog minder parkeerplaats dan aan het station van Berchem. Enkel voor huurauto's is er een plekje en wij moeten de wagen achterlaten op een plaats waar verboden stilstaan borden staan voor gewone stervelingen. Daar geven we de auto terug aan Europcar. We kopen er gelijk kaartjes voor de Ryan Air bus naar Venetië. Ik ben blij als we daar eindelijk op zitten en ontspan tijdens de rit door Veneto naar Venetië. De weg leidt ons langs mooie oude villa's en na een uurtje rijden we over de brug die Venetië met het vasteland verbindt. Vanaf het moment dat je over de lagune rijdt overvalt de betovering van deze stad je. Op de piazzale Roma breng ik eerst drie koffers naar het bagage depot. Met de overblijvende reiszak en onze rugzakjes trekken we naar de halte van de vaporetto. Daar kopen we een dagpas voor ons vier en even later varen we over het Canal Grande.
Hier moet ik even een terzijde zetten. Toen Valerie voorstelde om de laatste dag in Venetië door te brengen verklaarde ik haar voor gek: met de kinderen in de drukste maanden van het jaar in het Italiaanse equivalent van Disney World gaan rondstruinen: dat is toch al te gek. Bovendien is Venetië zwaar overroepen, veel te duur, enz. Gelukkig hield Valerie het been stijf want op het Canal Grande zag ik al in hoe fout ik was.
Een boot als bus, dat kon voor de kinderen al niet meer stuk natuurlijk. Het weer is prachtig, de drukte eerder betoverend en het zicht op de paleizen langs het kanaal niet te evenaren. Bij Rialto stappen we uit en terwijl ik de tassen til, doe ik ook aan een kaartleesoefening om door de wirwar van straten en straatjes de weg naar ons hotel te zoeken.
Hier moet ik weer een terzijde zetten. Toen we beslisten om naar Venetie te gaan begon ik ijverig naar verblijf te zoeken en had via het internet een aantal “redelijk” geprijsde hotels gevonden. Valerie vond in de groene Michelin echter een adres van een klooster. Dat was op het eerste zicht niet goedkoop maar na kijken en vergelijken besloten we dan toch hiernaartoe te gaan. Reserveren was niet simpel: het voorschot moest via postassignatie bezorgd worden.
Hoe fout ik was met mijn verzet tegen dit hotel bleek al vanop het ogenblik dat de deur openging. Een rustige kloostergang, een vriendelijke non. Deze was onmiddellijk gecharmeerd door onze twee kleine vedetjes natuurlijk. Zij begeleidde ons naar onze kamers: twee kamers met twee enkele bedden die naast elkaar lagen, elk met een eigen badkamer met toilet, douche en lavabo.

Nu is Venetië sowieso al rustig, maar de rust die daar heerste is met geen keyboard te beschrijven. Alles was bovendien kraaknet en in orde. Na kort gerust te hebben was het al tijd om naar een restaurant uit te zien. We togen dus op weg en vonden vlakbij een restaurant dat door de gids werd aangeraden. Daar bestelden we een overheerlijk en superfijn avondmaal. Na het eten wandelden we door de nauwe straatjes naar de piazza San Marco dat er in de avond verlichting feeëriek uit zag.

We liepen tot aan het water en besloten om daar de vaporetto tot Rialto te nemen. Met onze dagpas werd dit een gratis boottochtje in de zomeravond waarbij we bewonderend naar de mooi verlichte paleizen keken.

Van Rialto liepen we rustig naar ons hotel. Daar vielen we al snel in een rustige slaap, niet gestoord door het lawaai van dronken Engelsen of door de continue herrie van het verkeer. Een stad met alleen maar kanalen heeft zo zijn voordelen...
Zaterdag 28 augustus
We staan om 8u30 op na een superrustige kloosternacht. We douchen ons alle vier, kleden ons aan, ruimen op en pakken in. We brengen de bagage naar beneden en gaan naar de directrice/moeder overste om te betalen. Deze spreekt enkel Italiaans maar is super vriendelijk. Ook hier scoren we weer met onze twee lieve kleine blondjes. We krijgen allemaal nog een Maria medaille die ons gezin geluk brengt en de kinderen krijgen nog een sleutelhanger. We laten onze bagage in het hotel en gaan op zoek naar ontbijt.
Op een terras eten we dan een koffiekoek met een capuccino voor ons en warme chocolade voor de meisjes. Die capuccino is de lekkerste die ik ooit dronk en de warme chocolade is een drank die ik nog nooit zo lekker en vol geproefd heb. Gelukkig kregen onze vedetjes dit niet op en hebben we er ook van kunnen proeven.

Daarna trekken we naar het San Marco plein. Daar zijn enorm veel duiven maar nog veel meer toeristen. Er staat al een flinke file om de basiliek te bezoeken en ook de Campanile slaan we maar over. Als dit al zo is om 10u30 wat moet dat dan later op de dag worden? Vluchten, nu het nog kan!!
Na wat zoeken vinden we een boot die ons overbrengen kan naar San Giorgio. Daar is het rustiger en hebben we een mooi uitzicht over de stad. Ginder aangekomen smeren we ons eerst in met zonnecreme want het weer is stralend en aangenaam warm. Terwijl Margaux een beurt krijgt met factor 12, neem ik foto's van starlet Pauline.

Daarna trekken we de basiliek binnen en kijken wat rond. Voor een paar zilverlingen kan je de klokketoren bezoeken en aangezien we niet moeten aanschuiven staan we even later hoog boven de kerk te genieten van een prachtig uitzicht over de Venetiaanse eilanden en de lagune. Het weer is helder en je kan kilometers ver zien. Prachtig. Van hierboven zie je hoe ondiep de lagune eigenlijk wel is.

Als we beneden komen staan ze ook hier al aan te schuiven. Wij nemen de vaporetto naar Zitere. Daar staken we te voet het Rialto eiland over naar de Canal Grande. Onderweg zagen we een van de weinige overblijvende werven waar gondels gebouwd en vooral hersteld worden.

Op het Canal Grande nemen we de vaporetto en varen we tot aan het Casino. Vandaar lopen we door de grote winkelstraat tot in het Getto. Dit is de Joodse wijk die op een zaterdag rustig slaapt onder de zomerse zon. Een verademing van de drukte zonet. Opmerkelijk hoe de rust een straat nodig heeft om terug te keren. Na hier wat rondgekeken te hebben lopen we naar het noorden om de boot te nemen naar Murano, het eiland waar het beroemde Venetiaanse glas vervaardigd wordt. Eerst stoppen we bij een bakker en kopen er een paar pizza's. Deze eten we op in de schaduw gezeten op de trappen van een bruggetje.

Vooraleer we aan de halte van de vaporetto zijn, doorkruisen we nog een rustig stuk Venetië waar kinderen nog op straat (kunnen) spelen. Dit is een mooie stad en absoluut niet zo druk als je zou kunnen verwachten in het hoogseizoen. Na een kwartiertje wachten is er een boot die ons naar Murano brengt. Deze voert ons eerst langs het kerkhof eiland San Michele vooraleer ons op Murano af te zetten.
Daar wandelen we eerst rond en kijken een paar winkels binnen. Dan stoppen we om een glas te gaan drinken op een rustig, maar gezellig terras.

Via het centrum van het eiland lopen we terug om de rest te gaan bekijken. We kijken ook in een glasblazerij die een winkel koppelt aan een atelier. Daar kijken we gefascineerd toe hoe een vakman van gesmolten glas kunstvoorwerpjes maakt. Altijd spectaculair om zien. Het is dan ook met tegenzin dat we naar de vaporetto trekken die ons terug naar San Marco voert. Dat is een lange tocht en best aangenaam.

Aan San Marco vinden we de massa terug, maar via achterafstraatjes met mijn neus op het stadsplan gedrukt vinden we de weg naar ons hotel terug ver van de mensenmassa's. We pikken onze bagage op en lopen naar Rialto, daar nemen we de waterbus naar de piazzale Roma. Aangezien we daar nog te vroeg zijn, eten we eerst iers op een terras en drinken nog wat. Dan haal ik onze bagage uit het depot en gaan we op de bus wachten. Stipt om 18u vertrekt deze naar treviso. We checken in en gaan dan aan de overkant van de straat op een terras nog een glas drinken en de hongerigen nemen er nog een broodje. In de lilliputter luchthaven van Treviso is er in de vertrekhal niks te beleven, dus gelukkig is er een cafe aan de overkant van de straat. Tegen achten gaan we naar binnen en op tijd vertrekt onze vlucht naar België. Deze verloopt zonder speciale gebeurtenissen en om 22u30 landen we terug in een druilerig en kil Charleroi.

Reisverslag Kroatie 2004 deel 4

Maandag 23 augustus
Vandaag is een thuisdag die we doorbrengen met zon en zwembad. Valerie haakt een sjaal. Ik lees, de meisjes zwemmen, spelen met de hond en de kippen.

's Avonds gaan we weer naar Sventicenat voor een pizza op ons favoriete terras daar.
Dinsdag 24 augustus
We staan laat op en na bad en ontbijt vertrekken we naar Rovinj. Na een winkelstop rijden we naar deze prachtige stad. Als we in Rovinj aankomen ontdekken we een azuurblauwe zee die tegen een postkaartachtig schiereiland aanspoelt. Je zou foto's kunnen blijven nemen van deze stad.
Na rondgekeken te hebben op de markt aan de voet van de stad, gaan we op stap door de straten van de stad. Grappig zijn de garagepoorten die toegang geven tot een trap naar de zee. Ook hier weer vele oude huizen die er erg authentiek uitzien. Bovenop de top staat er een basiliek die een mooi uitzicht heeft over zee. Binnenin is het vooral de sarcofaag van de heilige St Euphemia (geloof ik). Het prachtige aan die massief marmeren sarcofaag is dat deze volgens de overlevering op het strand is aan gespoeld: wat anders dan de Dode Zee he!! Na deze culturele hoogtepunten, gaan we op zoek naar een restaurant. In de Routard spraken ze van een restaurant vlak aan zee en daar hebben we dan ook besteld. Een halve meter onder onze voeten likten de golven tegen de rotsen van het schiereiland. We hadden een ideale plaats om de bewegingen van de schepen in de gaten te houden. OP het water zaten er heel wat meeuwen, waarom zouden we later begrijpen. We bestelden een gemengde visschotel en het was heerlijk om de verschillende vissoorten en schaaldieren te proeven overspoeld met een lichte witte wijn. En de meisjes vonden het natuurlijk schitterend om de vissekoppen, kreeftepoten en andere overschot naar de meeuwen te gooien die daar de hele tijd op hadden zitten te wachten natuurlijk!!

Na het eten wandelden we langs de vissers- en jachthaven. Leuk waren de souvenirwinkels die op een bootje gebouwd waren en hun waar tot op de kade uitstalden. Wat natuurlijk helemaal ideaal was, was de bar waar we een lekker ijsje aten. Aangezien we geen zin hadden om een strand te gaan zoeken, zijn we daarna terug naar Zminj gereden waar we even naar het zwembad zijn geweest. Daarna hebben we buiten gegeten en we lagen al vroeg in bed.
Woensdag 25 augustus
Vandaag thuisblijfdag met een twist: we gaan 's ochtends naar Pazin waar Valerie eerder een paar mooie juwelen zag. We kopen de winkel leeg en gaan dan verder wat rondkijken. We rijden terug via de supermarkt. Thuis gaan we naar het zwembad voor wat zonnige waterpret. Na de lunch is er weer een luizencheck. Ik lijk de kleine smeerlapkes onder de knie gekregen te hebben.
De namiddag brengen we weer door aan het zwembad. We nemen de aperitief buiten en koken weer zelf. Het is gnocchi met saus uit glazen bokalen wat de pot schaft. De kinderen lekken de pot schoon. Waarom doet een mens moeite vraag je je dan af.

Na het eten gaan de kinderen met Sonja brood naar de paarden brengen, helpen haar de kinderen eten geven en spelen nog met de hond. Sonja grapt dat Pauline en Margaux in Zminj mogen blijven om haar te helpen en daar naar school te gaan.
Donderdag 26 augustus
De dag begint met een onweer. Daarna is het fris en overtrokken. Het is geen zwembadweer. We besluiten die ochtend dan maar de valiezen al in te pakken. Als het later beter wordt kunnen we nog altijd de zon in. Als onze inpak gedaan is, dan is het weer echter nog altijd knudde. We hadden ons al afgevraagd wat we op deze dag zouden doen en we kozen ervoor om terug te gaan eten in Rovinj bij het water. Wij dus de auto in voor een lunch in Rovinj. Daar zijn de tafels vlakbij het water niet buitengezet wegens te veel golven. We eten dan maar boven een schotel met geroosterde vis. Tijdens het begin van de lunch dreigen de wolken nog en vallen er zelfs een paar druppels.

Als de kinderen de meeuwen gaan voeren met de overschot, staat de zon echter al aan de hemel. We wandelen langs de haven en genieten van de zon. Onderweg komen we een collega van mij tegen die veertien dagen doorbracht in de buurt van Porec. Toeval elkaar zo ver van huis tegen te komen. Terwijl we weer een ijsje gaan eten breekt de zon echt door.

Er staat wel een harde wind, maar de lucht is strakblauw en de diepblauwe zee met haar golven is erg mooi om naar te kijken. Als we terugkeren naar Matiki staat er ook daar een harde wind, maar we gaan bij het zwembad zitten lezen terwijl de kinderen met de hond en de kippen spelen en Sonja gezelschap houden.
We eten op het terras en liggen op tijd in bed.

Reisverslag Kroatie 2004 deel 3

Vrijdag 20 augustus
Vandaag is het weer duidelijk een beetje minder en we gaan op stap naar Slovenië. Na een snel ontbijt zitten we al snel op de autoweg richting Slovenië. De weg telt in elke richting een rijvak maar de zon schijnt alweer, de radio speelt en we rijden vlot als we niet geblokkeerd zitten achter een vrachtwagen of een caravan. We betalen de tol voor de Ucka tunnel die ons onder de berg met dezelfde naam voert over een lengte van vijf kilometer. Aan de andere kant wacht ons een adembenemend uitzicht over de golf Kvarner waar je de stad Rijeka kan zien liggen. Er is al duidelijk meer verkeer en het blijkt dat we tussen terugkerende vakantiegangers verzeild zijn geraakt. We nemen de snelweg noordwaarts en rijden ons vast in een file op het einde van dat stukje snelweg. Daarna is het traag rijden tot aan de grens waar we weer moeten filerijden bij de grenscontrole. Grappig is dat onderweg ongeveer elk restaurant een grill heeft buitenstaan waar een volledig varken geroosterd wordt. Op den duur krijg je zin! Dan zijn we voorbij de grens en we rijden Slovenië binnen over een nationale weg die zich door een prachtige vallei slingert met hier en daar een versterkte stad op de top van de heuvel. Ons doel is Postojna waar de grootste grotten van Europa liggen, uitgegraven door een rivier in het Karst gebergte. Het is al voorbij de middag wanneer we daar uiteindelijk aankomen. Het is een plek die toeristisch goed wordt uitgebaat en we moeten al gelijk een parkingplaats betalen. Samen met nog duizend andere mensen lopen we naar boven. We besluiten eerst te eten en het blijkt dat er een redelijke snack bar ter plaatse is. Na onze kleine lunch gaan we naar de grotten. Tot onze ontzetting stellen we daar vast dat we niet genoeg geld hebben om de entree voor de grotten te betalen. Bovendien is het wel effe aanschuiven vooraleer je binnenkan, is er maar een vertrek per uur en moeten we nog eerst geld gaan halen. Het is intussen al twee uur en ik had graag nog een Ljubljana gezien. Dan maar niet naar de grotten. Pauline die al helemaal op grottenbezoek was ingesteld is teleurgesteld. We beloven echter dat we op de terugweg naar Italië zullen terugkomen en we vertrekken naar Ljubljana.
Daar komen we tegen drie uur aan. Eerst maken we een wandeling door de stad, bezoeken een paar kerken, bewonderen de drieledige brug, waarderen de mooie stad, stoppen om druiven te eten die we op de markt gekocht hebben.

Daarna beklimmen we de heuvel met daarop het kasteel. Hiermee doen we beter dan sommige van mijn KBC collega's die al een paar keer in de Sloveense hoofdstad waren maar nog nooit het kasteel zagen. Dat kasteel zelf is gerestaureerd op een nogal moderne manier die onze smaak niet is, maar het uitzicht is er wel mooi.

Ljubljana is een hoofdstad van slechts 300.000 inwoners. Dat maakt dat de kern klein is, maar toch beschikt over een mooie set winkels, een paar mooie restaurants en cafe's en de rivier in het midden van de stad is uniek. Ik heb nog nergens elders gezien dat er onder de kade een uitsparing is gemaakt waar cafés terrassen onder de weg en vlakbij de rivier kunnen zetten.

De stad ademt ook een zeer relaxte sfeer uit. Mooi.

Het is al zes uur als we nog een glas gedronken hebben en we vatten de weg naar Zminj terug aan. De terugweg gaat een stuk vlotter en we plannen het avondeten aan de grens bij een van de varkensrestaurants. Als we daar zijn is Margaux'tje echter in slaap gevallen. We besluiten dan maar door te rijden. We zijn de Ucka tunnel al door als ze wakker wordt. We besluiten in Pazin te gaan eten. Dat is echter buiten Pazin gerekend: heel mooi, een paar leuke bars maar wij vinden geen restaurant. Dus terug de auto in en verder de weg op. OP de weg naar Zminj vinden we dan eindelijk een restaurant en daar eten we dan ons avondmaal. Thuis vallen de meisjes al snel in slaap...
Zaterdag 21 augustus
Vandaag verhuizen we naar een ander appartement op het gelijkvloers. Dit ligt aan de binnenplaats en is iets ruimer (heeft een aparte slaapkamer) en heeft eigenlijk de binnenkoer als terras. Deze verhuis houdt ons een stuk van de ochtend bezig en we middagmalen voor de eerste keer op “ons” terras. Na de middag gaan we naar het zwembad, maar er steekt wind op en er komen flink wat wolken. Met dat overtrokken weer trekken we dan maar naar binnen. De meisjes zeuren om eens thuis te eten en we trekken naar de winkel om inkopen te doen. Brood, groenten, pasta en sauzen vinden we genoeg, maar vlees is een ander paar mouwen. Uiteindelijk vinden we dan toch ingrediënten waar we wat mee kunnen doen en we tuigen aan de slag. Maar dan blijkt een van de vuren het niet te doen, is er toch niet echt veel kookgerei dus het is met enige moeite dat we onze maaltijd op tafel zetten. Maar de blikken van dankbaarheid op die kindergezichtjes ;-) We profiteren ervan om een fles Kvalitetno vino te openen.

Gastronomie en Kroatie is toch niet echt je dat. Restaurants zijn er genoeg en ze zijn niet duur. Maar de gemengde overheersing van Italianen en Oostenrijkers heeft geen wonderen gedaan voor de kookgewoonten. Als je België, Frankrijk, Spanje of Italië gewoon bent, dan ontgoochelen de restaurants wel wat. Ook de winkels zijn er anders bevoorraad dan bij ons. Een waaier aan pasta. Groente en fruit lukt ook. Maar weinig vlees, een beperkte keuze aan kaas en soepen, sauzen edm ademen een Duits Oostenrijkse sfeer uit. De prijzen zijn er niet veel lager dan bij ons terwijl de lonen hier toch wel een pak lager liggen. De landbouw gebruikt nog technieken (hooioppers in plaats van machinale rollen zoals bij ons) die je in de rest van Europa niet meer ziet. Ik heb een paar keer velden gezien waar het hele gezin aan de slag was om te helpen rooien of wieden. Gevolg is wel dat je prachtig authentieke dorpen en steden ziet.
Zondag 22 augustus
Vandaag uitstapdag. Ons einddoel vandaag is Porec. Maar eerst trekken we naar Motovun. Dit is een middeleeuwse ommuurde stad die domineert bovenop een heuvel. Met de auto klim je ernaartoe. Je moet de auto buiten de stad laten en te voet verder lopen door de beklinkerde straten. Vanop de muren van de stad heb je een prachtig uitzicht tot aan de zee.

Midden in het stadje heb je een mooi hotel “Kastel” dat de moeite moet zijn omwille van het uitzicht en de rust: geen doorgaand verkeer hier.

NA een wandeling op de wallen, drinken we iets op een terras met een mooi uitzicht op de lagergelegen vallei. Als we terug naar de auto lopen zien we een man houtsnijden. Van hem kopen we een mooie houten vis als aandenken van de reis.
Dan rijden we verder naar Groznan. Ook deze stad ligt bovenop een heuvel. De weg ernaartoe is echter een ongeplaveide weg. Het is door wolken van stof dat we over een grindweg naar boven klimmen. Groznan is zo mogelijk nog mooier dan Motovun. Het uitzicht is er iets minder spectaculair, de stad zelf is mooier en prachtig bebloemd.

De huisjes omsluiten een ware doolhof van straten en steegjes. Groznan is uitgebouwd als een artistiek centrum waar vooral jonge musici naar toe worden getrokken met seminaries en beurzen. In een van de winkels ontmoeten we de ondervoorzitter van Jeugd en Muziek die er een congres bijwoonde de voorbije week. Doorheen de stad zijn er verschillene pleinen ingericht voor het geven van concerten. Het ziet er allemaal erg mooi uit. Wat ons ook opvalt is het grote aantal katten, tot grote vreugde van de meisjes.

Daarna dalen we de berg terug af over dezelfde weg. We rijden nu naar Porec. Onderweg beslissen we te eten en we stoppen bij een restaurant dat gegrild varken in de aanbieding heeft. Na het eten krijgen we nog een glaasje van het huis voor ons en meloen voor de kinderen. Een fooi geven heeft zo zijn goede kanten ;-) Aangezien de kinderen geen meloenfanaten zijn is dat dus een glaasje en meloen voor ons. In Porec is het druk en de parking bij het strand is volzet. Geen nood, 200 m verder vinden we een plekje langs de weg dat bovendien gratis is en we trekken naar de zee. Waar we ons bevinden is er geen echt strand maar een sparrebos dat tot aan het water loopt. Daar is er een rotskust met grote rotsblokken begroeid met mos. Gelukkig hebben we allemaal onze teva sandalen aan en daarmee stappen we pijnloos het water in. Zwemmen met die dingen is dan weer andere koek. Het water is weer zalig warm en nodigt uit tot een lang zeebad. Daarna strekken we ons uit op onze handdoek onder de sparren en kan je een plekje kiezen met juist de goede mix van zon en schaduw. Na dit zonnebad trekken we naar de stad Porec. Het schiereiland is volledig autovrij. Wat opvalt zijn de straten die bestaan uit wat lijkt als marmeren kasseistenen die door de vele voeten volledig glimmend zijn gesleten.

We lopen langs de boetieks naar de orthodoxe basiliek die verbazingwekkend mooi is. Valerie geraakt er niet op uitgekeken. We wandelen verder tot aan de kop van het schiereiland waar er nog romeinse overblijfselen zijn en drinken nog een glas op een terras. Daarna lopen we langs de kade terug naar de auto. Het is er goed toeven in de aangename zon, met zicht op de zee die de kust onder onze voeten streelt. We komen nog late baders tegen en vissers die hun geluk beproeven met een lijntje in het ondiepe water.

We stappen de auto in en vertrekken langs de kust zuidwaarts om het Limski Kanal te bewonderen. Ondertussen komen we langs verschillende kustplaatsen. De kust is echt veel toeristischer en drukker dan het binnenland, en dan zijn de meeste Italianen al naar huis. Intussen valt Margaux in slaap in de auto. Als we dan bij een uitzichtpunt aankomen slaapt patatje. Het Limski Kanal is echt wel mooi: een fjord in Kroatie: waarschijnlijk een van die scandinaven die hier in de zomer op vakantie was en is blijven hangen ;-) Je moet je wel een weg banen tussen alle kraampjes die je de lokale producten aanprijzen. Veel honing, kaas, kaarsen, olie en wijn. Even verderop rijden we even tot vlakbij het water. Allemaal erg rustig en mooi. Daarna keren we onze wagen en houden terug op Zminj aan. Daar dekken we de tafel buiten op de binnenplaats. Daarna is het dodo voor de meisjes en nog een beetje lezen voor ons.