Vandaag is het weer duidelijk een beetje minder en we gaan op stap naar Slovenië. Na een snel ontbijt zitten we al snel op de autoweg richting Slovenië. De weg telt in elke richting een rijvak maar de zon schijnt alweer, de radio speelt en we rijden vlot als we niet geblokkeerd zitten achter een vrachtwagen of een caravan. We betalen de tol voor de Ucka tunnel die ons onder de berg met dezelfde naam voert over een lengte van vijf kilometer. Aan de andere kant wacht ons een adembenemend uitzicht over de golf Kvarner waar je de stad Rijeka kan zien liggen. Er is al duidelijk meer verkeer en het blijkt dat we tussen terugkerende vakantiegangers verzeild zijn geraakt. We nemen de snelweg noordwaarts en rijden ons vast in een file op het einde van dat stukje snelweg. Daarna is het traag rijden tot aan de grens waar we weer moeten filerijden bij de grenscontrole. Grappig is dat onderweg ongeveer elk restaurant een grill heeft buitenstaan waar een volledig varken geroosterd wordt. Op den duur krijg je zin! Dan zijn we voorbij de grens en we rijden Slovenië binnen over een nationale weg die zich door een prachtige vallei slingert met hier en daar een versterkte stad op de top van de heuvel. Ons doel is Postojna waar de grootste grotten van Europa liggen, uitgegraven door een rivier in het Karst gebergte. Het is al voorbij de middag wanneer we daar uiteindelijk aankomen. Het is een plek die toeristisch goed wordt uitgebaat en we moeten al gelijk een parkingplaats betalen. Samen met nog duizend andere mensen lopen we naar boven. We besluiten eerst te eten en het blijkt dat er een redelijke snack bar ter plaatse is. Na onze kleine lunch gaan we naar de grotten. Tot onze ontzetting stellen we daar vast dat we niet genoeg geld hebben om de entree voor de grotten te betalen. Bovendien is het wel effe aanschuiven vooraleer je binnenkan, is er maar een vertrek per uur en moeten we nog eerst geld gaan halen. Het is intussen al twee uur en ik had graag nog een Ljubljana gezien. Dan maar niet naar de grotten. Pauline die al helemaal op grottenbezoek was ingesteld is teleurgesteld. We beloven echter dat we op de terugweg naar Italië zullen terugkomen en we vertrekken naar Ljubljana.
Daar komen we tegen drie uur aan. Eerst maken we een wandeling door de stad, bezoeken een paar kerken, bewonderen de drieledige brug, waarderen de mooie stad, stoppen om druiven te eten die we op de markt gekocht hebben.
Daarna beklimmen we de heuvel met daarop het kasteel. Hiermee doen we beter dan sommige van mijn KBC collega's die al een paar keer in de Sloveense hoofdstad waren maar nog nooit het kasteel zagen. Dat kasteel zelf is gerestaureerd op een nogal moderne manier die onze smaak niet is, maar het uitzicht is er wel mooi.
Ljubljana is een hoofdstad van slechts 300.000 inwoners. Dat maakt dat de kern klein is, maar toch beschikt over een mooie set winkels, een paar mooie restaurants en cafe's en de rivier in het midden van de stad is uniek. Ik heb nog nergens elders gezien dat er onder de kade een uitsparing is gemaakt waar cafés terrassen onder de weg en vlakbij de rivier kunnen zetten.
De stad ademt ook een zeer relaxte sfeer uit. Mooi.
Het is al zes uur als we nog een glas gedronken hebben en we vatten de weg naar Zminj terug aan. De terugweg gaat een stuk vlotter en we plannen het avondeten aan de grens bij een van de varkensrestaurants. Als we daar zijn is Margaux'tje echter in slaap gevallen. We besluiten dan maar door te rijden. We zijn de Ucka tunnel al door als ze wakker wordt. We besluiten in Pazin te gaan eten. Dat is echter buiten Pazin gerekend: heel mooi, een paar leuke bars maar wij vinden geen restaurant. Dus terug de auto in en verder de weg op. OP de weg naar Zminj vinden we dan eindelijk een restaurant en daar eten we dan ons avondmaal. Thuis vallen de meisjes al snel in slaap...
Zaterdag 21 augustus
Vandaag verhuizen we naar een ander appartement op het gelijkvloers. Dit ligt aan de binnenplaats en is iets ruimer (heeft een aparte slaapkamer) en heeft eigenlijk de binnenkoer als terras. Deze verhuis houdt ons een stuk van de ochtend bezig en we middagmalen voor de eerste keer op “ons” terras. Na de middag gaan we naar het zwembad, maar er steekt wind op en er komen flink wat wolken. Met dat overtrokken weer trekken we dan maar naar binnen. De meisjes zeuren om eens thuis te eten en we trekken naar de winkel om inkopen te doen. Brood, groenten, pasta en sauzen vinden we genoeg, maar vlees is een ander paar mouwen. Uiteindelijk vinden we dan toch ingrediënten waar we wat mee kunnen doen en we tuigen aan de slag. Maar dan blijkt een van de vuren het niet te doen, is er toch niet echt veel kookgerei dus het is met enige moeite dat we onze maaltijd op tafel zetten. Maar de blikken van dankbaarheid op die kindergezichtjes ;-) We profiteren ervan om een fles Kvalitetno vino te openen.
Gastronomie en Kroatie is toch niet echt je dat. Restaurants zijn er genoeg en ze zijn niet duur. Maar de gemengde overheersing van Italianen en Oostenrijkers heeft geen wonderen gedaan voor de kookgewoonten. Als je België, Frankrijk, Spanje of Italië gewoon bent, dan ontgoochelen de restaurants wel wat. Ook de winkels zijn er anders bevoorraad dan bij ons. Een waaier aan pasta. Groente en fruit lukt ook. Maar weinig vlees, een beperkte keuze aan kaas en soepen, sauzen edm ademen een Duits Oostenrijkse sfeer uit. De prijzen zijn er niet veel lager dan bij ons terwijl de lonen hier toch wel een pak lager liggen. De landbouw gebruikt nog technieken (hooioppers in plaats van machinale rollen zoals bij ons) die je in de rest van Europa niet meer ziet. Ik heb een paar keer velden gezien waar het hele gezin aan de slag was om te helpen rooien of wieden. Gevolg is wel dat je prachtig authentieke dorpen en steden ziet.
Zondag 22 augustus
Vandaag uitstapdag. Ons einddoel vandaag is Porec. Maar eerst trekken we naar Motovun. Dit is een middeleeuwse ommuurde stad die domineert bovenop een heuvel. Met de auto klim je ernaartoe. Je moet de auto buiten de stad laten en te voet verder lopen door de beklinkerde straten. Vanop de muren van de stad heb je een prachtig uitzicht tot aan de zee.
Midden in het stadje heb je een mooi hotel “Kastel” dat de moeite moet zijn omwille van het uitzicht en de rust: geen doorgaand verkeer hier.
NA een wandeling op de wallen, drinken we iets op een terras met een mooi uitzicht op de lagergelegen vallei. Als we terug naar de auto lopen zien we een man houtsnijden. Van hem kopen we een mooie houten vis als aandenken van de reis.
Dan rijden we verder naar Groznan. Ook deze stad ligt bovenop een heuvel. De weg ernaartoe is echter een ongeplaveide weg. Het is door wolken van stof dat we over een grindweg naar boven klimmen. Groznan is zo mogelijk nog mooier dan Motovun. Het uitzicht is er iets minder spectaculair, de stad zelf is mooier en prachtig bebloemd.
De huisjes omsluiten een ware doolhof van straten en steegjes. Groznan is uitgebouwd als een artistiek centrum waar vooral jonge musici naar toe worden getrokken met seminaries en beurzen. In een van de winkels ontmoeten we de ondervoorzitter van Jeugd en Muziek die er een congres bijwoonde de voorbije week. Doorheen de stad zijn er verschillene pleinen ingericht voor het geven van concerten. Het ziet er allemaal erg mooi uit. Wat ons ook opvalt is het grote aantal katten, tot grote vreugde van de meisjes.
Daarna dalen we de berg terug af over dezelfde weg. We rijden nu naar Porec. Onderweg beslissen we te eten en we stoppen bij een restaurant dat gegrild varken in de aanbieding heeft. Na het eten krijgen we nog een glaasje van het huis voor ons en meloen voor de kinderen. Een fooi geven heeft zo zijn goede kanten ;-) Aangezien de kinderen geen meloenfanaten zijn is dat dus een glaasje en meloen voor ons. In Porec is het druk en de parking bij het strand is volzet. Geen nood, 200 m verder vinden we een plekje langs de weg dat bovendien gratis is en we trekken naar de zee. Waar we ons bevinden is er geen echt strand maar een sparrebos dat tot aan het water loopt. Daar is er een rotskust met grote rotsblokken begroeid met mos. Gelukkig hebben we allemaal onze teva sandalen aan en daarmee stappen we pijnloos het water in. Zwemmen met die dingen is dan weer andere koek. Het water is weer zalig warm en nodigt uit tot een lang zeebad. Daarna strekken we ons uit op onze handdoek onder de sparren en kan je een plekje kiezen met juist de goede mix van zon en schaduw. Na dit zonnebad trekken we naar de stad Porec. Het schiereiland is volledig autovrij. Wat opvalt zijn de straten die bestaan uit wat lijkt als marmeren kasseistenen die door de vele voeten volledig glimmend zijn gesleten.
We lopen langs de boetieks naar de orthodoxe basiliek die verbazingwekkend mooi is. Valerie geraakt er niet op uitgekeken. We wandelen verder tot aan de kop van het schiereiland waar er nog romeinse overblijfselen zijn en drinken nog een glas op een terras. Daarna lopen we langs de kade terug naar de auto. Het is er goed toeven in de aangename zon, met zicht op de zee die de kust onder onze voeten streelt. We komen nog late baders tegen en vissers die hun geluk beproeven met een lijntje in het ondiepe water.
We stappen de auto in en vertrekken langs de kust zuidwaarts om het Limski Kanal te bewonderen. Ondertussen komen we langs verschillende kustplaatsen. De kust is echt veel toeristischer en drukker dan het binnenland, en dan zijn de meeste Italianen al naar huis. Intussen valt Margaux in slaap in de auto. Als we dan bij een uitzichtpunt aankomen slaapt patatje. Het Limski Kanal is echt wel mooi: een fjord in Kroatie: waarschijnlijk een van die scandinaven die hier in de zomer op vakantie was en is blijven hangen ;-) Je moet je wel een weg banen tussen alle kraampjes die je de lokale producten aanprijzen. Veel honing, kaas, kaarsen, olie en wijn. Even verderop rijden we even tot vlakbij het water. Allemaal erg rustig en mooi. Daarna keren we onze wagen en houden terug op Zminj aan. Daar dekken we de tafel buiten op de binnenplaats. Daarna is het dodo voor de meisjes en nog een beetje lezen voor ons.
No comments:
Post a Comment