Reisverslag Kroatie 2004 - deel 5

Vrijdag 27 augustus
De dag van het afscheid is aangebroken. Om 7u staan we op, leggen de laatste hand aan de opruim en de inpak en laden de auto in. Na een snel ontbijt (cornflakes)zeggen we gedag tegen Sonja. Om 8u30 waren we al op weg. Er is weinig verkeer en we kunnen vlot doorrijden. Het is bovendien al een bekende weg en dus zijn we om 10u30, na een korte stop om tolars in te slaan, al in Postojna. Nu zal het er dan toch van komen: we gaan de grotten bezoeken. Het weer is intussen weer mooi geworden. Het is bijna niet te geloven dat het in de grot maar 8 graden zal zijn. Na een kaartje gekocht te hebben, schuiven we aan en op het hele uur worden we binnengelaten. In een tunnel staat een open treintje te wachten.

Wanneer dit gevuld is beginnen we te rijden. Al snel rijden we een eerste imposante grot in met prachtige pilaren en verlicht door lusters als was het een balzaal. Met een fikse snelheid jaagt de snelspoorlijn langs wanden en stalagmieten, door tunnels in de rots uitgehouwen. Tot we in een grote zaal komen en iedereen uitstapt. Hier verzamelen de mensen zich per taalgroep. We sluiten ons aan bij een groep franstaligen met een gemiddelde leeftijd van 65 jaar. Daar begint een wandeling van 1.5 km van de ene prachtige zaal naar een volgende ruimte met nog mooiere stalagmieten en stalactieten.

Postojna is de grootste Europese grot en ook een van de eerst ontdekte. Het is voorwaar uniek. Een van de franse dames zal er niet zo een goede herinnering aan overhouden want hoewel de wandeling echt niet zwaar is begint haar astma op te spelen en het is met grote moeite dat ze de rondleiding afmaakt. OP het einde zien we dan de Proteus, een prehistorische vis die overleeft in de grotten. Stekeblind, met longen en kieuwen kan dit dier 12 jaar overleven zonder te eten (hoe ze dit aan de weet zijn gekomen weet ik ook niet: als die vis blind is en in een grot woont kan die bezwaarlijk op een kalender kijken of de maandstanden aflezen lijkt me: hoe kan dat beest dan aan een interviewer vertellen dat het al 12 jaar vast?). Pauline is in ieder geval blij dat ze dit achtste wereldwonder heeft mogen aanschouwen.
Daarna stappen we terug in de trein en rijden naar de uitgang. Daar gaan we eerst eten vooraleer in de auto te stappen: op naar Treviso en Venetië! We rijden nu via Nova Gorica wat een veel betere weg is dan via Triëste. In plaats van via achterafstraatjes vliegen we Italië in via een comfortabele snelweg waar weinig andere gebruikers op rijden. Enkel voor een stuk van de weg moeten we aan een slakkegang over een gewone weg rijden, maar op de heuvelflanken boven ons wordt er gewerkt aan de vervollediging van de snelweg. Zeer goed. In Italië gaat het verkeer heel vlot en we vinden Treviso. Op zoek naar de luchthaven zien we meer van Treviso dan ons lief is. Na de weg te vragen vinden we dan eindelijk de luchthaven. Op de luchthaven is er nog minder parkeerplaats dan aan het station van Berchem. Enkel voor huurauto's is er een plekje en wij moeten de wagen achterlaten op een plaats waar verboden stilstaan borden staan voor gewone stervelingen. Daar geven we de auto terug aan Europcar. We kopen er gelijk kaartjes voor de Ryan Air bus naar Venetië. Ik ben blij als we daar eindelijk op zitten en ontspan tijdens de rit door Veneto naar Venetië. De weg leidt ons langs mooie oude villa's en na een uurtje rijden we over de brug die Venetië met het vasteland verbindt. Vanaf het moment dat je over de lagune rijdt overvalt de betovering van deze stad je. Op de piazzale Roma breng ik eerst drie koffers naar het bagage depot. Met de overblijvende reiszak en onze rugzakjes trekken we naar de halte van de vaporetto. Daar kopen we een dagpas voor ons vier en even later varen we over het Canal Grande.
Hier moet ik even een terzijde zetten. Toen Valerie voorstelde om de laatste dag in Venetië door te brengen verklaarde ik haar voor gek: met de kinderen in de drukste maanden van het jaar in het Italiaanse equivalent van Disney World gaan rondstruinen: dat is toch al te gek. Bovendien is Venetië zwaar overroepen, veel te duur, enz. Gelukkig hield Valerie het been stijf want op het Canal Grande zag ik al in hoe fout ik was.
Een boot als bus, dat kon voor de kinderen al niet meer stuk natuurlijk. Het weer is prachtig, de drukte eerder betoverend en het zicht op de paleizen langs het kanaal niet te evenaren. Bij Rialto stappen we uit en terwijl ik de tassen til, doe ik ook aan een kaartleesoefening om door de wirwar van straten en straatjes de weg naar ons hotel te zoeken.
Hier moet ik weer een terzijde zetten. Toen we beslisten om naar Venetie te gaan begon ik ijverig naar verblijf te zoeken en had via het internet een aantal “redelijk” geprijsde hotels gevonden. Valerie vond in de groene Michelin echter een adres van een klooster. Dat was op het eerste zicht niet goedkoop maar na kijken en vergelijken besloten we dan toch hiernaartoe te gaan. Reserveren was niet simpel: het voorschot moest via postassignatie bezorgd worden.
Hoe fout ik was met mijn verzet tegen dit hotel bleek al vanop het ogenblik dat de deur openging. Een rustige kloostergang, een vriendelijke non. Deze was onmiddellijk gecharmeerd door onze twee kleine vedetjes natuurlijk. Zij begeleidde ons naar onze kamers: twee kamers met twee enkele bedden die naast elkaar lagen, elk met een eigen badkamer met toilet, douche en lavabo.

Nu is Venetië sowieso al rustig, maar de rust die daar heerste is met geen keyboard te beschrijven. Alles was bovendien kraaknet en in orde. Na kort gerust te hebben was het al tijd om naar een restaurant uit te zien. We togen dus op weg en vonden vlakbij een restaurant dat door de gids werd aangeraden. Daar bestelden we een overheerlijk en superfijn avondmaal. Na het eten wandelden we door de nauwe straatjes naar de piazza San Marco dat er in de avond verlichting feeëriek uit zag.

We liepen tot aan het water en besloten om daar de vaporetto tot Rialto te nemen. Met onze dagpas werd dit een gratis boottochtje in de zomeravond waarbij we bewonderend naar de mooi verlichte paleizen keken.

Van Rialto liepen we rustig naar ons hotel. Daar vielen we al snel in een rustige slaap, niet gestoord door het lawaai van dronken Engelsen of door de continue herrie van het verkeer. Een stad met alleen maar kanalen heeft zo zijn voordelen...
Zaterdag 28 augustus
We staan om 8u30 op na een superrustige kloosternacht. We douchen ons alle vier, kleden ons aan, ruimen op en pakken in. We brengen de bagage naar beneden en gaan naar de directrice/moeder overste om te betalen. Deze spreekt enkel Italiaans maar is super vriendelijk. Ook hier scoren we weer met onze twee lieve kleine blondjes. We krijgen allemaal nog een Maria medaille die ons gezin geluk brengt en de kinderen krijgen nog een sleutelhanger. We laten onze bagage in het hotel en gaan op zoek naar ontbijt.
Op een terras eten we dan een koffiekoek met een capuccino voor ons en warme chocolade voor de meisjes. Die capuccino is de lekkerste die ik ooit dronk en de warme chocolade is een drank die ik nog nooit zo lekker en vol geproefd heb. Gelukkig kregen onze vedetjes dit niet op en hebben we er ook van kunnen proeven.

Daarna trekken we naar het San Marco plein. Daar zijn enorm veel duiven maar nog veel meer toeristen. Er staat al een flinke file om de basiliek te bezoeken en ook de Campanile slaan we maar over. Als dit al zo is om 10u30 wat moet dat dan later op de dag worden? Vluchten, nu het nog kan!!
Na wat zoeken vinden we een boot die ons overbrengen kan naar San Giorgio. Daar is het rustiger en hebben we een mooi uitzicht over de stad. Ginder aangekomen smeren we ons eerst in met zonnecreme want het weer is stralend en aangenaam warm. Terwijl Margaux een beurt krijgt met factor 12, neem ik foto's van starlet Pauline.

Daarna trekken we de basiliek binnen en kijken wat rond. Voor een paar zilverlingen kan je de klokketoren bezoeken en aangezien we niet moeten aanschuiven staan we even later hoog boven de kerk te genieten van een prachtig uitzicht over de Venetiaanse eilanden en de lagune. Het weer is helder en je kan kilometers ver zien. Prachtig. Van hierboven zie je hoe ondiep de lagune eigenlijk wel is.

Als we beneden komen staan ze ook hier al aan te schuiven. Wij nemen de vaporetto naar Zitere. Daar staken we te voet het Rialto eiland over naar de Canal Grande. Onderweg zagen we een van de weinige overblijvende werven waar gondels gebouwd en vooral hersteld worden.

Op het Canal Grande nemen we de vaporetto en varen we tot aan het Casino. Vandaar lopen we door de grote winkelstraat tot in het Getto. Dit is de Joodse wijk die op een zaterdag rustig slaapt onder de zomerse zon. Een verademing van de drukte zonet. Opmerkelijk hoe de rust een straat nodig heeft om terug te keren. Na hier wat rondgekeken te hebben lopen we naar het noorden om de boot te nemen naar Murano, het eiland waar het beroemde Venetiaanse glas vervaardigd wordt. Eerst stoppen we bij een bakker en kopen er een paar pizza's. Deze eten we op in de schaduw gezeten op de trappen van een bruggetje.

Vooraleer we aan de halte van de vaporetto zijn, doorkruisen we nog een rustig stuk Venetië waar kinderen nog op straat (kunnen) spelen. Dit is een mooie stad en absoluut niet zo druk als je zou kunnen verwachten in het hoogseizoen. Na een kwartiertje wachten is er een boot die ons naar Murano brengt. Deze voert ons eerst langs het kerkhof eiland San Michele vooraleer ons op Murano af te zetten.
Daar wandelen we eerst rond en kijken een paar winkels binnen. Dan stoppen we om een glas te gaan drinken op een rustig, maar gezellig terras.

Via het centrum van het eiland lopen we terug om de rest te gaan bekijken. We kijken ook in een glasblazerij die een winkel koppelt aan een atelier. Daar kijken we gefascineerd toe hoe een vakman van gesmolten glas kunstvoorwerpjes maakt. Altijd spectaculair om zien. Het is dan ook met tegenzin dat we naar de vaporetto trekken die ons terug naar San Marco voert. Dat is een lange tocht en best aangenaam.

Aan San Marco vinden we de massa terug, maar via achterafstraatjes met mijn neus op het stadsplan gedrukt vinden we de weg naar ons hotel terug ver van de mensenmassa's. We pikken onze bagage op en lopen naar Rialto, daar nemen we de waterbus naar de piazzale Roma. Aangezien we daar nog te vroeg zijn, eten we eerst iers op een terras en drinken nog wat. Dan haal ik onze bagage uit het depot en gaan we op de bus wachten. Stipt om 18u vertrekt deze naar treviso. We checken in en gaan dan aan de overkant van de straat op een terras nog een glas drinken en de hongerigen nemen er nog een broodje. In de lilliputter luchthaven van Treviso is er in de vertrekhal niks te beleven, dus gelukkig is er een cafe aan de overkant van de straat. Tegen achten gaan we naar binnen en op tijd vertrekt onze vlucht naar België. Deze verloopt zonder speciale gebeurtenissen en om 22u30 landen we terug in een druilerig en kil Charleroi.

Reisverslag Kroatie 2004 deel 4

Maandag 23 augustus
Vandaag is een thuisdag die we doorbrengen met zon en zwembad. Valerie haakt een sjaal. Ik lees, de meisjes zwemmen, spelen met de hond en de kippen.

's Avonds gaan we weer naar Sventicenat voor een pizza op ons favoriete terras daar.
Dinsdag 24 augustus
We staan laat op en na bad en ontbijt vertrekken we naar Rovinj. Na een winkelstop rijden we naar deze prachtige stad. Als we in Rovinj aankomen ontdekken we een azuurblauwe zee die tegen een postkaartachtig schiereiland aanspoelt. Je zou foto's kunnen blijven nemen van deze stad.
Na rondgekeken te hebben op de markt aan de voet van de stad, gaan we op stap door de straten van de stad. Grappig zijn de garagepoorten die toegang geven tot een trap naar de zee. Ook hier weer vele oude huizen die er erg authentiek uitzien. Bovenop de top staat er een basiliek die een mooi uitzicht heeft over zee. Binnenin is het vooral de sarcofaag van de heilige St Euphemia (geloof ik). Het prachtige aan die massief marmeren sarcofaag is dat deze volgens de overlevering op het strand is aan gespoeld: wat anders dan de Dode Zee he!! Na deze culturele hoogtepunten, gaan we op zoek naar een restaurant. In de Routard spraken ze van een restaurant vlak aan zee en daar hebben we dan ook besteld. Een halve meter onder onze voeten likten de golven tegen de rotsen van het schiereiland. We hadden een ideale plaats om de bewegingen van de schepen in de gaten te houden. OP het water zaten er heel wat meeuwen, waarom zouden we later begrijpen. We bestelden een gemengde visschotel en het was heerlijk om de verschillende vissoorten en schaaldieren te proeven overspoeld met een lichte witte wijn. En de meisjes vonden het natuurlijk schitterend om de vissekoppen, kreeftepoten en andere overschot naar de meeuwen te gooien die daar de hele tijd op hadden zitten te wachten natuurlijk!!

Na het eten wandelden we langs de vissers- en jachthaven. Leuk waren de souvenirwinkels die op een bootje gebouwd waren en hun waar tot op de kade uitstalden. Wat natuurlijk helemaal ideaal was, was de bar waar we een lekker ijsje aten. Aangezien we geen zin hadden om een strand te gaan zoeken, zijn we daarna terug naar Zminj gereden waar we even naar het zwembad zijn geweest. Daarna hebben we buiten gegeten en we lagen al vroeg in bed.
Woensdag 25 augustus
Vandaag thuisblijfdag met een twist: we gaan 's ochtends naar Pazin waar Valerie eerder een paar mooie juwelen zag. We kopen de winkel leeg en gaan dan verder wat rondkijken. We rijden terug via de supermarkt. Thuis gaan we naar het zwembad voor wat zonnige waterpret. Na de lunch is er weer een luizencheck. Ik lijk de kleine smeerlapkes onder de knie gekregen te hebben.
De namiddag brengen we weer door aan het zwembad. We nemen de aperitief buiten en koken weer zelf. Het is gnocchi met saus uit glazen bokalen wat de pot schaft. De kinderen lekken de pot schoon. Waarom doet een mens moeite vraag je je dan af.

Na het eten gaan de kinderen met Sonja brood naar de paarden brengen, helpen haar de kinderen eten geven en spelen nog met de hond. Sonja grapt dat Pauline en Margaux in Zminj mogen blijven om haar te helpen en daar naar school te gaan.
Donderdag 26 augustus
De dag begint met een onweer. Daarna is het fris en overtrokken. Het is geen zwembadweer. We besluiten die ochtend dan maar de valiezen al in te pakken. Als het later beter wordt kunnen we nog altijd de zon in. Als onze inpak gedaan is, dan is het weer echter nog altijd knudde. We hadden ons al afgevraagd wat we op deze dag zouden doen en we kozen ervoor om terug te gaan eten in Rovinj bij het water. Wij dus de auto in voor een lunch in Rovinj. Daar zijn de tafels vlakbij het water niet buitengezet wegens te veel golven. We eten dan maar boven een schotel met geroosterde vis. Tijdens het begin van de lunch dreigen de wolken nog en vallen er zelfs een paar druppels.

Als de kinderen de meeuwen gaan voeren met de overschot, staat de zon echter al aan de hemel. We wandelen langs de haven en genieten van de zon. Onderweg komen we een collega van mij tegen die veertien dagen doorbracht in de buurt van Porec. Toeval elkaar zo ver van huis tegen te komen. Terwijl we weer een ijsje gaan eten breekt de zon echt door.

Er staat wel een harde wind, maar de lucht is strakblauw en de diepblauwe zee met haar golven is erg mooi om naar te kijken. Als we terugkeren naar Matiki staat er ook daar een harde wind, maar we gaan bij het zwembad zitten lezen terwijl de kinderen met de hond en de kippen spelen en Sonja gezelschap houden.
We eten op het terras en liggen op tijd in bed.

Reisverslag Kroatie 2004 deel 3

Vrijdag 20 augustus
Vandaag is het weer duidelijk een beetje minder en we gaan op stap naar Slovenië. Na een snel ontbijt zitten we al snel op de autoweg richting Slovenië. De weg telt in elke richting een rijvak maar de zon schijnt alweer, de radio speelt en we rijden vlot als we niet geblokkeerd zitten achter een vrachtwagen of een caravan. We betalen de tol voor de Ucka tunnel die ons onder de berg met dezelfde naam voert over een lengte van vijf kilometer. Aan de andere kant wacht ons een adembenemend uitzicht over de golf Kvarner waar je de stad Rijeka kan zien liggen. Er is al duidelijk meer verkeer en het blijkt dat we tussen terugkerende vakantiegangers verzeild zijn geraakt. We nemen de snelweg noordwaarts en rijden ons vast in een file op het einde van dat stukje snelweg. Daarna is het traag rijden tot aan de grens waar we weer moeten filerijden bij de grenscontrole. Grappig is dat onderweg ongeveer elk restaurant een grill heeft buitenstaan waar een volledig varken geroosterd wordt. Op den duur krijg je zin! Dan zijn we voorbij de grens en we rijden Slovenië binnen over een nationale weg die zich door een prachtige vallei slingert met hier en daar een versterkte stad op de top van de heuvel. Ons doel is Postojna waar de grootste grotten van Europa liggen, uitgegraven door een rivier in het Karst gebergte. Het is al voorbij de middag wanneer we daar uiteindelijk aankomen. Het is een plek die toeristisch goed wordt uitgebaat en we moeten al gelijk een parkingplaats betalen. Samen met nog duizend andere mensen lopen we naar boven. We besluiten eerst te eten en het blijkt dat er een redelijke snack bar ter plaatse is. Na onze kleine lunch gaan we naar de grotten. Tot onze ontzetting stellen we daar vast dat we niet genoeg geld hebben om de entree voor de grotten te betalen. Bovendien is het wel effe aanschuiven vooraleer je binnenkan, is er maar een vertrek per uur en moeten we nog eerst geld gaan halen. Het is intussen al twee uur en ik had graag nog een Ljubljana gezien. Dan maar niet naar de grotten. Pauline die al helemaal op grottenbezoek was ingesteld is teleurgesteld. We beloven echter dat we op de terugweg naar Italië zullen terugkomen en we vertrekken naar Ljubljana.
Daar komen we tegen drie uur aan. Eerst maken we een wandeling door de stad, bezoeken een paar kerken, bewonderen de drieledige brug, waarderen de mooie stad, stoppen om druiven te eten die we op de markt gekocht hebben.

Daarna beklimmen we de heuvel met daarop het kasteel. Hiermee doen we beter dan sommige van mijn KBC collega's die al een paar keer in de Sloveense hoofdstad waren maar nog nooit het kasteel zagen. Dat kasteel zelf is gerestaureerd op een nogal moderne manier die onze smaak niet is, maar het uitzicht is er wel mooi.

Ljubljana is een hoofdstad van slechts 300.000 inwoners. Dat maakt dat de kern klein is, maar toch beschikt over een mooie set winkels, een paar mooie restaurants en cafe's en de rivier in het midden van de stad is uniek. Ik heb nog nergens elders gezien dat er onder de kade een uitsparing is gemaakt waar cafés terrassen onder de weg en vlakbij de rivier kunnen zetten.

De stad ademt ook een zeer relaxte sfeer uit. Mooi.

Het is al zes uur als we nog een glas gedronken hebben en we vatten de weg naar Zminj terug aan. De terugweg gaat een stuk vlotter en we plannen het avondeten aan de grens bij een van de varkensrestaurants. Als we daar zijn is Margaux'tje echter in slaap gevallen. We besluiten dan maar door te rijden. We zijn de Ucka tunnel al door als ze wakker wordt. We besluiten in Pazin te gaan eten. Dat is echter buiten Pazin gerekend: heel mooi, een paar leuke bars maar wij vinden geen restaurant. Dus terug de auto in en verder de weg op. OP de weg naar Zminj vinden we dan eindelijk een restaurant en daar eten we dan ons avondmaal. Thuis vallen de meisjes al snel in slaap...
Zaterdag 21 augustus
Vandaag verhuizen we naar een ander appartement op het gelijkvloers. Dit ligt aan de binnenplaats en is iets ruimer (heeft een aparte slaapkamer) en heeft eigenlijk de binnenkoer als terras. Deze verhuis houdt ons een stuk van de ochtend bezig en we middagmalen voor de eerste keer op “ons” terras. Na de middag gaan we naar het zwembad, maar er steekt wind op en er komen flink wat wolken. Met dat overtrokken weer trekken we dan maar naar binnen. De meisjes zeuren om eens thuis te eten en we trekken naar de winkel om inkopen te doen. Brood, groenten, pasta en sauzen vinden we genoeg, maar vlees is een ander paar mouwen. Uiteindelijk vinden we dan toch ingrediënten waar we wat mee kunnen doen en we tuigen aan de slag. Maar dan blijkt een van de vuren het niet te doen, is er toch niet echt veel kookgerei dus het is met enige moeite dat we onze maaltijd op tafel zetten. Maar de blikken van dankbaarheid op die kindergezichtjes ;-) We profiteren ervan om een fles Kvalitetno vino te openen.

Gastronomie en Kroatie is toch niet echt je dat. Restaurants zijn er genoeg en ze zijn niet duur. Maar de gemengde overheersing van Italianen en Oostenrijkers heeft geen wonderen gedaan voor de kookgewoonten. Als je België, Frankrijk, Spanje of Italië gewoon bent, dan ontgoochelen de restaurants wel wat. Ook de winkels zijn er anders bevoorraad dan bij ons. Een waaier aan pasta. Groente en fruit lukt ook. Maar weinig vlees, een beperkte keuze aan kaas en soepen, sauzen edm ademen een Duits Oostenrijkse sfeer uit. De prijzen zijn er niet veel lager dan bij ons terwijl de lonen hier toch wel een pak lager liggen. De landbouw gebruikt nog technieken (hooioppers in plaats van machinale rollen zoals bij ons) die je in de rest van Europa niet meer ziet. Ik heb een paar keer velden gezien waar het hele gezin aan de slag was om te helpen rooien of wieden. Gevolg is wel dat je prachtig authentieke dorpen en steden ziet.
Zondag 22 augustus
Vandaag uitstapdag. Ons einddoel vandaag is Porec. Maar eerst trekken we naar Motovun. Dit is een middeleeuwse ommuurde stad die domineert bovenop een heuvel. Met de auto klim je ernaartoe. Je moet de auto buiten de stad laten en te voet verder lopen door de beklinkerde straten. Vanop de muren van de stad heb je een prachtig uitzicht tot aan de zee.

Midden in het stadje heb je een mooi hotel “Kastel” dat de moeite moet zijn omwille van het uitzicht en de rust: geen doorgaand verkeer hier.

NA een wandeling op de wallen, drinken we iets op een terras met een mooi uitzicht op de lagergelegen vallei. Als we terug naar de auto lopen zien we een man houtsnijden. Van hem kopen we een mooie houten vis als aandenken van de reis.
Dan rijden we verder naar Groznan. Ook deze stad ligt bovenop een heuvel. De weg ernaartoe is echter een ongeplaveide weg. Het is door wolken van stof dat we over een grindweg naar boven klimmen. Groznan is zo mogelijk nog mooier dan Motovun. Het uitzicht is er iets minder spectaculair, de stad zelf is mooier en prachtig bebloemd.

De huisjes omsluiten een ware doolhof van straten en steegjes. Groznan is uitgebouwd als een artistiek centrum waar vooral jonge musici naar toe worden getrokken met seminaries en beurzen. In een van de winkels ontmoeten we de ondervoorzitter van Jeugd en Muziek die er een congres bijwoonde de voorbije week. Doorheen de stad zijn er verschillene pleinen ingericht voor het geven van concerten. Het ziet er allemaal erg mooi uit. Wat ons ook opvalt is het grote aantal katten, tot grote vreugde van de meisjes.

Daarna dalen we de berg terug af over dezelfde weg. We rijden nu naar Porec. Onderweg beslissen we te eten en we stoppen bij een restaurant dat gegrild varken in de aanbieding heeft. Na het eten krijgen we nog een glaasje van het huis voor ons en meloen voor de kinderen. Een fooi geven heeft zo zijn goede kanten ;-) Aangezien de kinderen geen meloenfanaten zijn is dat dus een glaasje en meloen voor ons. In Porec is het druk en de parking bij het strand is volzet. Geen nood, 200 m verder vinden we een plekje langs de weg dat bovendien gratis is en we trekken naar de zee. Waar we ons bevinden is er geen echt strand maar een sparrebos dat tot aan het water loopt. Daar is er een rotskust met grote rotsblokken begroeid met mos. Gelukkig hebben we allemaal onze teva sandalen aan en daarmee stappen we pijnloos het water in. Zwemmen met die dingen is dan weer andere koek. Het water is weer zalig warm en nodigt uit tot een lang zeebad. Daarna strekken we ons uit op onze handdoek onder de sparren en kan je een plekje kiezen met juist de goede mix van zon en schaduw. Na dit zonnebad trekken we naar de stad Porec. Het schiereiland is volledig autovrij. Wat opvalt zijn de straten die bestaan uit wat lijkt als marmeren kasseistenen die door de vele voeten volledig glimmend zijn gesleten.

We lopen langs de boetieks naar de orthodoxe basiliek die verbazingwekkend mooi is. Valerie geraakt er niet op uitgekeken. We wandelen verder tot aan de kop van het schiereiland waar er nog romeinse overblijfselen zijn en drinken nog een glas op een terras. Daarna lopen we langs de kade terug naar de auto. Het is er goed toeven in de aangename zon, met zicht op de zee die de kust onder onze voeten streelt. We komen nog late baders tegen en vissers die hun geluk beproeven met een lijntje in het ondiepe water.

We stappen de auto in en vertrekken langs de kust zuidwaarts om het Limski Kanal te bewonderen. Ondertussen komen we langs verschillende kustplaatsen. De kust is echt veel toeristischer en drukker dan het binnenland, en dan zijn de meeste Italianen al naar huis. Intussen valt Margaux in slaap in de auto. Als we dan bij een uitzichtpunt aankomen slaapt patatje. Het Limski Kanal is echt wel mooi: een fjord in Kroatie: waarschijnlijk een van die scandinaven die hier in de zomer op vakantie was en is blijven hangen ;-) Je moet je wel een weg banen tussen alle kraampjes die je de lokale producten aanprijzen. Veel honing, kaas, kaarsen, olie en wijn. Even verderop rijden we even tot vlakbij het water. Allemaal erg rustig en mooi. Daarna keren we onze wagen en houden terug op Zminj aan. Daar dekken we de tafel buiten op de binnenplaats. Daarna is het dodo voor de meisjes en nog een beetje lezen voor ons.

Reisverslag Kroatie 2004 deel 2

Dinsdag 17 augustus

Vandaag is een thuisblijfdag bij Sophia. Dat betekent dat we eerst op de binnenplaats ontbijten met toast en huisgemaakte confituur en een toetje. Daarna naar boven voor luizenkorvee. Ik profiteer van de vakantie om de kopkes van mijn lieve kindjes luisvrij te maken op de beste maar ook meest arbeidsintensieve methode: de natkammethode . Dit is redelijk arbeidsintensief maar welde meest effectieve manier om van die vervelende beesten af te komen. Daarna hebben we alles opgepakt en is Valérie met d emeisjes naar het zwembad gegaan. Ik ging ondertussen even naar het dorp om brood en beleg te halen. Daarna tooide ik me ook in zonnecreme en zwembroek om mijn vrouwen bij ons zwembad te gaan vervoegen. Zoals meestal hadden we ook nu het zwembad zo goed als voor ons alleen. Na een uurtje zwemmen en wat zonnen, hebben we daar bij het zwembad gegeten.

Er stond een klein paviljoentje om ons tegen de zon te beschermen met daaronder een picknick tafel. Buiten enkel vervelende wespen was dat zeer aangenaam om te doen. Daarna zijn we wat in de schaduw gaan zitten maar een dik uur later was ik weer met de meisjes in het water aan het rondplonzen. Vooral Margaux is niet uit het water weg te slaan en brengt soms twee uur aan een stuk in het zwembad door. Knap als je weet dat ze er nergens kan staan en met haar zes jaar al een flinke zwemmer is. Fijn om zo een prive zwembad te hebben in het zomerse zuiden. We zijn tot een uur of vijf bij het water gebleven vooraleer ons terug te trekken in het appartement. Daar hadden we televisie zodat Pauline een beetje naar de Olympische Spelen kon zien. Ze heeft gezegd dat ze binnen vier jaar voor de volgende zomerspelen in Beijing thuisblijft tijdens de Spelen om de hele dag naar tv te kijken. On verra.

Daarna zijn we in Zminj gaan avond in Pod Ladonjon. Dat is een sympathiek restaurant waar we de enige gasten zijn die avond. Een vriendelijke maar onelegante dienster bedient op het ruime terras. Er is een terrein voor een lokale soort van petanque waar iemand fanatiek aan het oefenen is. Het is een mooie avond. De meisjes zijn echter als de dood voor de sprinkhanen op het terras. Desalniettemin is het een aangenaam eetmaal met voor een keer deftige wijn.

Daarna huiswaarts en op tijd in onzen beddenbak

Woensdag 18 augustus

We nemen ons ontbijt op het appartement en om 9u30 zijn we al vertrokken naar Pula. Eerst een stuk over de snelweg. Een kilometer of twintig voor Pula verandert die echter in een gewone weg en dat gaat een stuk trager. We zijn goed op tijd en vinden een gratis plaatsje vlak naast de haven. Na het nodige creme gesmeer gaan we op stap.

Eerst bezoeken we de arena van Pula. Een prachtig complex dat echter heel wat stenen heeft moeten afstaan aan de Venetiaanse heersers die eerst het plan hadden het hele ding af te breken en mee te nemen naar Venetie. Toen dat te duur blee hebben ze de stenen gewoon als bouwmateriaal gebruikt. Het is ook hier dat Pauline de eerste pogingen doet met de digitale camera. Het resultaat beoordelen jullie zelf maar. We wandelen verder langs de oude stad, beklimmen de citadel en doen een hele toer in het oudheidkundig museum waar Margaux vanuit een zeer interessante observatiehoek met veel belangstelling kijkt naar de archeologische vondsten.

We wandelen verder door de drukke stad onder een alweer stralende zon. We belanden voor de lunch in een door Italianen gerund restaurant. Daar eten Valérie en ik een lekkere visschotel, de kinderen een pizza. Na de luncht wandelen we verder tot op het forum. Je leest het goed een flink deel van het forum is nu de markt van Pula. Met nog originele bestrating en een tempel die in kerk is omgebouwd. Knap. We lopen verder door de stad en gaan terug naar de auto. Ondertussen zitten we volop in het pitbull spelletje. Pauline heeft voor we vertrokken een verhaal gehoord van een kleuter die door een pitbull werd aangevallen. Van dan af wil ze weten hoe zo een hond eruit ziet. Bij elke hond die we tegenkomen is dan ook de geijkte vraag: papa is dat nu een pitbull?

In de auto gestapt gaan we richting strand. Da's niet moeilijk om te vinden, gewoon de file volgen!! We rijden naar de prementura: helemaal het puntje van Istrie is een streng bewaakt natuurgebied: als je geen anderhalve euro betaalt, kom je er met de auto niet in!! Daar rijd je tot aan het strand en parkeert de auto tussen de pijnbomen en klautert tussen de struiken voor een plaatsje op de rotsachtige kust: zacht strand 0/10, mooi uitzicht 11/10. Zwemmen is wel een tikje riskant met de branding die rond de rotsen schuimt, maar we vinden een plek met warm zeewater: een soort natuurlijke jacuzzi met vers zeewater. Prima: dat zwemmen is toch te vermoeiend.

Na een tijdje gebaad en gezond te hebben, trekken we terug door het struikgewas naar de auto. Kroatie heeft oog voor detail: tussen de pijnbomen staan goed onderhouden chemisch toilethokjes! We rijden na een glaasje op een terras terug naar Matiki. Een ander spelletje is wijs de kleine Fiatjes aan, je weet wel die bolhoedjes. In het Frans “Un pot de yaourt”. Vooral Margaux schept veel plezier in het vinden van “yoghurt potjes”. Daarom kan een foto van haar naast zo een yoghurt potje niet ontbreken!!

In Zminj eten we brood en kijken naar de Olympische Spelen. En dan bonk in slaap.

Donderdag 19 augustus

Vandaag is weer thuisblijfdag met ontbijt bij Sonja. Vandaag geeft ze een originele afsluiter: gefrituurde meloenbloemblaadjes. Lekker.

Na het eten ga ik met Sonja en de meisjes naar de weide waar de schapen, het paard Sana en de ezels staan. We hebben brood opgespaard en de meisjes mogen ze te eten geven. Geen nood aangezien de kinderen twee weken voor het vertrek een ruiterkamp hebben gevolgd. Na ze gevoederd hebben mogen ze alletwee een rondje maken op het onbezadelde paard aan de hand van Sonja.

Daarna brengen we de dag aan het zwembad door en we lunchen er weer in de schaduw van het paviljoen. Het is een heerlijk rustige en mooie dag. Tegen zessen gaan we naar de kamer om kaartjes te schrijven. We gaan weer eten in Zminj in Pod Ladonjon.

Reisverslag Kroatie 2004 - dag1

Zaterdag 14 augustus

We moeten ontiegelijk vroeg opstaan. Onze vlucht vertrekt om 06.50, je moet een kleine twee uur op voorhand daar zijn en je moet een uur rijden. Reken zelf maar uit hoe vroeg ons gezinnetje op stap was. Het was bovendien kil en het regende, waar zijn we mee bezig? Maar bon eens dat leed was geleden waren we op tijd, de vlucht vertrok te laat maar landde op tijd en verliep voorspoedig. Instappen is leuk met de free seating van Ryan Air: kinderen mogen altijd voor en er zijn altijd mensen die daar pisnijdig om zijn. Ook deze keer was er een mevrouw die al drie kwartier stond te drummen om als eerste aan boord te komen om te ontdekken dat ze heel wat gezinnen met kroost moet laten voorgaan.

In Treviso naar Europ Car voor de auto. Daar wacht ons een aangename verrassing, ipv een Astra Wagon staat ons daar maar even een VW passat TD te wachten. Een leuke upgrade. Wij vol goede moed op weg. Om 8u30 zijn we aan het rijden, om 12u in Zminj moet een haalbare kaart zijn. Onderweg is het erg druk. Blijkbaar vertrekken er nog erg veel italianen deze week op reis. Voor Triëste belanden we in een stevige file: de wegentolpoortjes zijn wat overbevraagd! Meer dan een half uur stapvoets aanschuiven. Dan kunnen we weer rijden om een tiental kilometer later weer te vertragen: de snelweg wordt een gewone weg. Dan sukkelen we door achteraf straatjes en industrieterreinen naar een kleine weg naar Slovenie. Aanschuiven aan de grens en een bochtige weg. Eindelijk zien we weer een snelweg. We versnellen om weer af te remmen: weer een file!! Gelukkig kregen we aan de grens een kaart van Slovenië en we gaan weg van de snelweg: we proberen ons geluk op kleinere wegen. Dat loopt best wel goed en we vinden een rustige landweg die ons tot aan de grens moet brengen. Wanneer dit een weg met steenslag wordt moeten we een beetje zoeken om dan op een goede tweebaansweg tot de grens bij Buzet te vinden. Daar passeren we vlot de grenscontrole. Intussen is het al voorbij 13 uur, hebben we nog niet gegeten, hebben we nog geen Kuna en zijn we nog niet in Zminj. Margaux wordt wagenziek (zonder overgeven gelukkig). In een postkantoor wisselen we (bij gebrek aan automaat) euro's tegen Kuna en na een vruchteloze zoektocht naar een geopend restaurant kopen we brood en beleg in een kleine supermarkt. We eten in de versterkte stad Buzet met een prachtig uitzicht over een zonovergoten vlakte. Daarna de auto in en na een uur komen we aan in Zminj. Even rondrijden en we vinden Casa Di Matiki. We krijgen ons appartement.Dat is klein, maar modern en gerieflijk.

We verkennen de omgeving en al snel zitten we voor de eerste keer in het zwembad..

Dat is wel fris, maar verfrissend na de reis. Na het zwemmen rusten we nog even wat uit. 's Avonds gaan we eten in Kod Kastela in Sventicenac, een dorp een tiental kilometer verderop. Het is een prachtig stadje met in het midden een oude burcht in redelijk volledige staat. Kroatie is een drive in land waar je met de auto tot in het centrum van een dorp rijdt en je auto voor het restautant kan laten staan. Het eten bestaat uit verse pasta met verschilelnde sauzen. We gaan op tijd naar bed aangezien het 's ochtends wel erg vroeg was.

Zondag 15 augustus

We beslissen om af te wisselen: één dag op de boerderij blijven met veel tijd in en rond het zwembad en dan één dag op uitstap naar de andere bezienswaardigheden in Istrië. Zondag beginnen we met een thuisblijfdag. Eerst ontbijten we bij Sonja op de binnenplaats. Een percolator koffie, chocomelk voor de kinderen. Toast met zelfgemaakte confituur. Het misterie is de groene confituur: wie juist raadt wat erinzit krijgt het verblijf gratis. Niemand raadt dat dit confituur is gemaakt van groene tomaten. OP het einde van het ontbijt verrast ze altijd met een specialleke. Vandaag zijn dit flensjes met kaas. Na het ontbijten ronden we ons toilet af en gaan we naar Zminj om te kijken of we er geld kunnen afhalen en eten kunnen kopen voor het middagmaal en het ontbijt maandag. Zminj is een klein dorp maar toch zijn er op zondag 15 augustus verschillende winkels open met brood en al het nodige. Er is ook een ATM dus wij zijn gelukkig. Verder is het een typisch plattelandsdorp: de vrouwen in de kerk en de mannen op een cafeterras. Als we terug zijn in Matiki, gaan we een rondje zwemmen in het zwembad.

Daarna eten we met de meegenomene eetwaren en nemen we een siesta. De vermoeidheid is er nog niet uit en de zon schijnt fel. Na ons dutje trekken we naar Pazin waar we voorbij reden in het aankomen. We hebben een nieuw gezegde: zo doods als Pazin op een 15de augustus. We hebben het kasteel gezien en een mooie juwelen winkel gezien. En voor de rest niet veel anders. We hebben iets gedronken en zijn terug naar Matiki gereden.

's Avonds zijn we terug naar Sventicenac gereden deze keer om pizza te eten. Deze werd in een echte stenen houtgestookte oven klaargemaakt. We hebben met zijn vieren gegeten en gedronken voor krap 15 euro.

Daarna terug naar huis en met de meisjes in de tuin naar vallende sterren gekeken, de melkweg bewonderd, de poolster gezocht en van de avond genoten vooraleer te gaan slapen.

Maandag 16 augustus

Vandaag gaan we echt op uitstap dus nemen we ons ontbijt op het appartement. We gaan naar Labin Rabaç rijden. We doen dit via het versterkte stadje Barban. Onooglijk klein maar versterkt en in leven. Bezoeken doe je het echter in een oogwenk, dus terug de baan op richting Labin.

Labin is een versterkte stad bovenop een heuvel. JE moet de auto kwijt op een gratis parking aan de rand van de stad. Dan loop je over een plein dat druk bezet is door auto's op doorrit en allerlei terrassen om een prachtig uitzicht over de golf van Kvarner te bereieken. Daarna klimmen we via een trap de eigenlijke stad in. We bezoeken er het lokale museum waar we zien hoe de mensen hier tot een honderd jaar terug leefden. Het hoogtepunt is een nagebouwde mijngang. Labin en vooral PodLabin is nog altijd een mijnstad.

Na het museum klimmen we de heuvel verder op naar de klokketoren die een weids uitzicht op de omgeving moet bieden. Dat gebeurt via een redelijk krakkemikkige houten trap. Het uitzicht over de omgeving is bij dit heldere weer werkelijk adembenemend. De schrik van Margaux om terug naar beneden te gaan is hartverscheurend maar we moeten die 30m echt terug naar beneden. Daarna krijgen we Margaux niet meer zo gemakkelijk een toren op... We bezoeken verder nog een tentoonstelling over een 17e eeuwse Kroatische kerkhervormer en hebben dan toch echt wel honger.

Op naar restaurant Kvarner met een prachtig uitzicht over de golf. Daar wacht ons de knulligste, stomste, traagste en onbeschoftste kelner die we op onze toch ruime culinaire omzwervingen ooit tegenkwamen. Op vraag zullen Valerie of ik dat verhaal wel eens doen maar om een schotel te eten hebben we daar 2 uur gezeten. Om jullie hierover te vervelen vinden jullie hierbij een foto met het mooie uitzicht.

De auto in en op naar het strand van Rabac dat je op de foto ziet liggen. Daar hebben we op het keienstrand maar een parasol gehuurd en zijn voor de eerste keer in de zee gaan zwemmen. Dat valt best mee: de zee is warmer dan het zwembad in Zminj!! Alleen de keien doen zeer aan je voeten. Pauline heeft echter weer snel van haar droge huid in het zeewater en moet uit het water en zich gaan douchen. Valerie gaat nog wat zwemmen en ik hou de kinderen in het oog vanuit het water vlakbij het strand. Na een uur of twee houden we het voor bekeken en trekken we verder langs de kust. De bedoeling is om te kijken of de veerpont naar het eiland Cess te doen is.

Ondertussen stoppen we nog om een ijsje te eten en iets te drinken in een cafe met een weergaloos uitzicht over de golf waar je kan kijken van Rijeka tot Rabac. Geloof me da's een heel eind. De kust is hier prachtig ongerept. We rijden tot op de veerpont (die je op de foto ziet oversteken) en besluiten daar dat het toch geen goed idee is om uren aan te schuiven om over te varen. Hierop rijden we terug naar huis. Daar hebben we een eenvoudige broodmaaltijd klaar staan en het is net geen 22.00 als iedereen regelmatig begint te ademen, rustend in de armen van Morpheus.