Reisverslag Kroatie 2004 - dag1

Zaterdag 14 augustus

We moeten ontiegelijk vroeg opstaan. Onze vlucht vertrekt om 06.50, je moet een kleine twee uur op voorhand daar zijn en je moet een uur rijden. Reken zelf maar uit hoe vroeg ons gezinnetje op stap was. Het was bovendien kil en het regende, waar zijn we mee bezig? Maar bon eens dat leed was geleden waren we op tijd, de vlucht vertrok te laat maar landde op tijd en verliep voorspoedig. Instappen is leuk met de free seating van Ryan Air: kinderen mogen altijd voor en er zijn altijd mensen die daar pisnijdig om zijn. Ook deze keer was er een mevrouw die al drie kwartier stond te drummen om als eerste aan boord te komen om te ontdekken dat ze heel wat gezinnen met kroost moet laten voorgaan.

In Treviso naar Europ Car voor de auto. Daar wacht ons een aangename verrassing, ipv een Astra Wagon staat ons daar maar even een VW passat TD te wachten. Een leuke upgrade. Wij vol goede moed op weg. Om 8u30 zijn we aan het rijden, om 12u in Zminj moet een haalbare kaart zijn. Onderweg is het erg druk. Blijkbaar vertrekken er nog erg veel italianen deze week op reis. Voor Triëste belanden we in een stevige file: de wegentolpoortjes zijn wat overbevraagd! Meer dan een half uur stapvoets aanschuiven. Dan kunnen we weer rijden om een tiental kilometer later weer te vertragen: de snelweg wordt een gewone weg. Dan sukkelen we door achteraf straatjes en industrieterreinen naar een kleine weg naar Slovenie. Aanschuiven aan de grens en een bochtige weg. Eindelijk zien we weer een snelweg. We versnellen om weer af te remmen: weer een file!! Gelukkig kregen we aan de grens een kaart van Slovenië en we gaan weg van de snelweg: we proberen ons geluk op kleinere wegen. Dat loopt best wel goed en we vinden een rustige landweg die ons tot aan de grens moet brengen. Wanneer dit een weg met steenslag wordt moeten we een beetje zoeken om dan op een goede tweebaansweg tot de grens bij Buzet te vinden. Daar passeren we vlot de grenscontrole. Intussen is het al voorbij 13 uur, hebben we nog niet gegeten, hebben we nog geen Kuna en zijn we nog niet in Zminj. Margaux wordt wagenziek (zonder overgeven gelukkig). In een postkantoor wisselen we (bij gebrek aan automaat) euro's tegen Kuna en na een vruchteloze zoektocht naar een geopend restaurant kopen we brood en beleg in een kleine supermarkt. We eten in de versterkte stad Buzet met een prachtig uitzicht over een zonovergoten vlakte. Daarna de auto in en na een uur komen we aan in Zminj. Even rondrijden en we vinden Casa Di Matiki. We krijgen ons appartement.Dat is klein, maar modern en gerieflijk.

We verkennen de omgeving en al snel zitten we voor de eerste keer in het zwembad..

Dat is wel fris, maar verfrissend na de reis. Na het zwemmen rusten we nog even wat uit. 's Avonds gaan we eten in Kod Kastela in Sventicenac, een dorp een tiental kilometer verderop. Het is een prachtig stadje met in het midden een oude burcht in redelijk volledige staat. Kroatie is een drive in land waar je met de auto tot in het centrum van een dorp rijdt en je auto voor het restautant kan laten staan. Het eten bestaat uit verse pasta met verschilelnde sauzen. We gaan op tijd naar bed aangezien het 's ochtends wel erg vroeg was.

Zondag 15 augustus

We beslissen om af te wisselen: één dag op de boerderij blijven met veel tijd in en rond het zwembad en dan één dag op uitstap naar de andere bezienswaardigheden in Istrië. Zondag beginnen we met een thuisblijfdag. Eerst ontbijten we bij Sonja op de binnenplaats. Een percolator koffie, chocomelk voor de kinderen. Toast met zelfgemaakte confituur. Het misterie is de groene confituur: wie juist raadt wat erinzit krijgt het verblijf gratis. Niemand raadt dat dit confituur is gemaakt van groene tomaten. OP het einde van het ontbijt verrast ze altijd met een specialleke. Vandaag zijn dit flensjes met kaas. Na het ontbijten ronden we ons toilet af en gaan we naar Zminj om te kijken of we er geld kunnen afhalen en eten kunnen kopen voor het middagmaal en het ontbijt maandag. Zminj is een klein dorp maar toch zijn er op zondag 15 augustus verschillende winkels open met brood en al het nodige. Er is ook een ATM dus wij zijn gelukkig. Verder is het een typisch plattelandsdorp: de vrouwen in de kerk en de mannen op een cafeterras. Als we terug zijn in Matiki, gaan we een rondje zwemmen in het zwembad.

Daarna eten we met de meegenomene eetwaren en nemen we een siesta. De vermoeidheid is er nog niet uit en de zon schijnt fel. Na ons dutje trekken we naar Pazin waar we voorbij reden in het aankomen. We hebben een nieuw gezegde: zo doods als Pazin op een 15de augustus. We hebben het kasteel gezien en een mooie juwelen winkel gezien. En voor de rest niet veel anders. We hebben iets gedronken en zijn terug naar Matiki gereden.

's Avonds zijn we terug naar Sventicenac gereden deze keer om pizza te eten. Deze werd in een echte stenen houtgestookte oven klaargemaakt. We hebben met zijn vieren gegeten en gedronken voor krap 15 euro.

Daarna terug naar huis en met de meisjes in de tuin naar vallende sterren gekeken, de melkweg bewonderd, de poolster gezocht en van de avond genoten vooraleer te gaan slapen.

Maandag 16 augustus

Vandaag gaan we echt op uitstap dus nemen we ons ontbijt op het appartement. We gaan naar Labin Rabaç rijden. We doen dit via het versterkte stadje Barban. Onooglijk klein maar versterkt en in leven. Bezoeken doe je het echter in een oogwenk, dus terug de baan op richting Labin.

Labin is een versterkte stad bovenop een heuvel. JE moet de auto kwijt op een gratis parking aan de rand van de stad. Dan loop je over een plein dat druk bezet is door auto's op doorrit en allerlei terrassen om een prachtig uitzicht over de golf van Kvarner te bereieken. Daarna klimmen we via een trap de eigenlijke stad in. We bezoeken er het lokale museum waar we zien hoe de mensen hier tot een honderd jaar terug leefden. Het hoogtepunt is een nagebouwde mijngang. Labin en vooral PodLabin is nog altijd een mijnstad.

Na het museum klimmen we de heuvel verder op naar de klokketoren die een weids uitzicht op de omgeving moet bieden. Dat gebeurt via een redelijk krakkemikkige houten trap. Het uitzicht over de omgeving is bij dit heldere weer werkelijk adembenemend. De schrik van Margaux om terug naar beneden te gaan is hartverscheurend maar we moeten die 30m echt terug naar beneden. Daarna krijgen we Margaux niet meer zo gemakkelijk een toren op... We bezoeken verder nog een tentoonstelling over een 17e eeuwse Kroatische kerkhervormer en hebben dan toch echt wel honger.

Op naar restaurant Kvarner met een prachtig uitzicht over de golf. Daar wacht ons de knulligste, stomste, traagste en onbeschoftste kelner die we op onze toch ruime culinaire omzwervingen ooit tegenkwamen. Op vraag zullen Valerie of ik dat verhaal wel eens doen maar om een schotel te eten hebben we daar 2 uur gezeten. Om jullie hierover te vervelen vinden jullie hierbij een foto met het mooie uitzicht.

De auto in en op naar het strand van Rabac dat je op de foto ziet liggen. Daar hebben we op het keienstrand maar een parasol gehuurd en zijn voor de eerste keer in de zee gaan zwemmen. Dat valt best mee: de zee is warmer dan het zwembad in Zminj!! Alleen de keien doen zeer aan je voeten. Pauline heeft echter weer snel van haar droge huid in het zeewater en moet uit het water en zich gaan douchen. Valerie gaat nog wat zwemmen en ik hou de kinderen in het oog vanuit het water vlakbij het strand. Na een uur of twee houden we het voor bekeken en trekken we verder langs de kust. De bedoeling is om te kijken of de veerpont naar het eiland Cess te doen is.

Ondertussen stoppen we nog om een ijsje te eten en iets te drinken in een cafe met een weergaloos uitzicht over de golf waar je kan kijken van Rijeka tot Rabac. Geloof me da's een heel eind. De kust is hier prachtig ongerept. We rijden tot op de veerpont (die je op de foto ziet oversteken) en besluiten daar dat het toch geen goed idee is om uren aan te schuiven om over te varen. Hierop rijden we terug naar huis. Daar hebben we een eenvoudige broodmaaltijd klaar staan en het is net geen 22.00 als iedereen regelmatig begint te ademen, rustend in de armen van Morpheus.